we zeggen uren niets tegen elkaar. alleen het scherpe gegrom van de 700cc tweecilinder en de snoeiharde wind verstoren de stilte. hannah gast en stuurt, rutger neemt zijn taak als passagier serieus en leunt mee in de bochten en tegen in de wind. die bochten zijn we pas vandaag echt tegen gekomen na ons vertrek uit san martin de los andes, nadat we vrijdag van bahia blanca naar neuquen zijn gereden. de ruta’s zijn soms angstig recht en op spaarzame medeweggebruikers na doet het geheel desolaat aan. zaterdagmiddag begonnen we de andes te ervaren: condors, lama’s, sneeuwtoppen, frisse wind en lagere temperatuur. op de camping in san martin hebben we het koud gehad en vandaag hebben we extra dekens geregeld. de omgeving is niets minder dan overweldigend. als je er niet zelf hebt gereden is het bijna niet te bevatten hoe imponerend de pampa’s, eindeloze vergezichten en de spontaan overstekende paarden zijn. de meren hier zijn donker kobalt blauw en nodigen uit tot een duik. de lonely planet vertelt dat ze ijskoud zijn. je voelt je klein in deze omgeving.

in nuequen werden we vriendelijk begroet door autist franco die ons naar de speciaal ingerichte kamer leidde. gelukkig konden we de motor veilig stallen want bij het eerste hotel dat we probeerden konden we deze alleen twee treden hoog door een te smalle deur op een binnenplaats krijgen. ondanks dat mariano de verhuurder ons heeft verzekerd dat de motor echt niet wordt gestolen voelden we ons toch niet zo op ons gemak toen er op straat iets te gretig werd gekeken naar onze trouwe metgezel (welke rutger liefdevol tot ‘la poderosa maxima’ heeft gedoopt)

verder valt er over bahia blanca weinig te melden behalve dat er in het toilet een soort ingebouwde douche zat (nee geen bidet) en het hotel een soort verlaten klooster leek. wel sfeervol, enigszins raar, het rook er nog een beetje naar muffe nonnetjes.over het stuk bahia blanca naar nuequen zullen we kort zijn: tegenwind, rechtuit, saai. het einde bracht verandering in het landschap. beetje groen, beetje bergen, rotsen, diertjes. ruim 500 km afleggen in de hitte is best zwaar, dus toen in nuequen bleek dat de camping geen camping was maar een recreatie oord hebben we een hotel opgezocht omdat het te donker werd en we allebei moe waren. wel met tegenzin, want kamperen kicks natuurlijk ass in deze omgeving.

iets later dan gehoopt vertrokken we zaterdag uit nuequen om de weg in te slaan naar san martin de los andes. een geweldige tocht, zoals boven beschreven. daar besloten we om tegen het vallen van de avond de eerste camping te nemen die we tegenkwamen. geen verkeerde keuze. deze was prima en we hebben nog even gebond met de twee argentijnse motor mannen mariano en paulo die tot diep in de nacht uit hun usb boxjes rammstein lieten klinken. beiden reden honda, dus dat verbindt makkelijk. paulo sprak een beetje engels, mariano geen woord. inmiddels verstaan we de kunst van de verbeelding: uit handgebaren, lichaamstaal en uitdrukking afleiden waar het over gaat en er dan je eigen verhaal van maken. je creeert gewoon je eigen werkelijkheid: we leidden af dat mariano, die onafgebroken fernet met cola dronk, het stromende beekje langs de tenten als energie-gevend ervaarde. iets dat wij wel konden beamen.

zondag hebben we de ruta de los siete lagos voor een deel gereden. dit is een weg tussen san martin en bariloche. 200 km prachtige vergezichten waar we ook voor het eerst gravel weg hebben bereden om ons voor te bereiden op het echte werk later op de reis. ushuaia is nog ver weg maar de eerste 2000 km zitten er op,