Voor de állerlaatste 6 dagen deze vakantie gaan we weer kamperen met de hippie bus. Als eerste staat het Sequoia National Park op het programma. We gaan héél erg vroeg weg uit LA want we hebben voor het eerst geen reservering kunnen maken voor een camping. Er is één best goed werkende website (https://www.recreation.gov/) waar alle national parcs hun reserveringen doen en daaruit blijkt dat het zowel in Sequoia als in Yosemite volgeboekt is. Zoals we hebben geleerd in Grand Canyon betekent ‘full’ niet altijd ‘geen plek meer’, dus rijden we gewoon naar het noorden om 6:30 in de ochtend, tegen de immense file in die de stad in wil.

Onze eerste poging gaan we wagen op de Stony Creek Campground. We worden uiteraard begroet door het ‘Full’ bord, maar Hannah loopt richting de camp host. Daar wordt ze begroet door Tyla, een super aardige dame die de boel daar runt. Ze werpt een blik op de reserveringen en komt dan met het aanbod dat we in ieder geval 1 nacht kunnen blijven. We nemen het aanbod graag aan, ondanks dat we nog verder zouden kunnen kijken op campings verderop.

De plek die we hebben is prachtig, wel een beetje steil hier en daar, maar de (nu al) immense dennenbomen maken een boel goed. We chillen die middag lekker in de buitenlucht en hebben aan het einde van de dag een behoorlijke taak om Sal van al het zand te ontdoen. De campings in deze parken hebben blijkbaar geen douches en we moeten ons zien te behelpen met een koude kraan die je met 1 hand moet open houden. Camping life to the max!

De volgende ochtend gluren we door het raam van de van en worden begroet door een prachtig schouwspel van zon, schaduw en dennengeur en oh ja er lopen ook af en toe wat herten (Whitetail deer) rond waarvan de mannetjes ‘bucks’ heten en de vrouwtjes ‘does’ (doe, a deer, a female deer voor de kenners onder ons) Het is vandaag 1 Augustus dus zingen Sal en ik voor Hannah, geven de kleurplaat die stiekem door Duco is uitgeprint in LA en een ‘teaser’ voor het echte kado in Amsterdam. En al snel pruttelt de koffie en genieten we van deze prachtige plek. En hoe leuk, Tyla komt ons vertellen dat we nog een nachtje kunnen blijven en dat we daarna kunnen verhuizen naar plek 2. Dat is ook weer geregeld. Hannah en Tyla praten even bij en ja hoor, Sal is al weer van top tot teen zanderig.

We hebben op weg naar Stony Creek al een paar sequioa bomen gezien van aanzienlijke omvang maar vandaag staat de ‘General Sherman’ op het programma (https://en.wikipedia.org/wiki/General_Sherman_(tree)). Een immense sequoia die in volume zijn gelijke niet kent. We kunnen dichtbij parkeren door de kaart die we bij het visitors’ center hebben geregeld. Ik vertelde dat ik alleen mijn EU parkeerkaart bij me had, wat werd beantwoord door ‘I can fix that’ en een A4 met toestemming om overal te mogen rijden en op speciale plekken te parkeren. Het is echt heel bijzonder hoe de mensen hier hun best doen om het voor iedereen mogelijk en leuk te maken.

Van veel sequoia’s weten ze niet hoe oud ze precies zijn en wanneer ze eventueel zijn omgevallen. Sequoia’s blijven ook na hun dood resistent tegen bijna alle rottingsprocessen dus liggen ze overal. (Uiteindelijk verdwijnen ze wel) Op weg naar de generaal lopen we ook gewoon door een omgevallen sequoia heen! General Sherman zelf is inderdaad indrukwekkend. Een enorme footprint, hoog de lucht in met dikke takken als armen. Het zijn niet per se mooie bomen vind ik zelf, maar imponerend, dat zeker. De foto hieronder doet hem geen recht!

We proberen tevergeefs ergens signaal te zoeken om te proberen in Yosemite een kampeerplek te vinden maar dat geven we op hier in het park.

De dag daarna moeten we verkassen naar plek 2, wat we in no time doen. Die dag staan de Auto Log, Moro Rock en douchen op het programma:

Het beeld spreekt voor zich: een omgevallen sequioa met een gat er in, waar een auto doorheen past. Er was ook ooit een sequoia auto brug, maar die is gesloten omdat de boom toch wat minder stevig werd. Moro rock is een uitdagende klim voor de meeste Sugar-Lovin’-Amerikaantjes maar Hannah rent kwiek naar boven op haar slippers om van een prachtig uitzicht. Ik wacht in de auto, terwijl de rockstar zijn schoonheidsslaapje doet (en daardoor ook wat minder chagrijnig wordt dan in de ochtend).

Het badderen is er een van het ‘f*&k the system’ soort. Je moet hier best wat $ in een automaat gooien om 3 minuten te mogen douchen, maar wij willen Sal in zijn makeshift bad hebben dat wel een beetje moet worden gevuld. Gelukkig is het handen-was-kraantje in de douche warm en heeft een draaiknop. Dus haal ik de afvoer er af, maak die een beetje schoon en al snel loopt er via de wasbak warm en schoon water in het bad.

Buiten wordt er wat gemort dat het allemaal zo lang duurt, maar je moet iets als er op de camping geen faciliteiten zijn. Eigenlijk is dat een beetje schandalig, maar het is niet anders. Misschien zorgt dat er voor dat het niet heeeeel erg druk wordt in dit park?

‘s Avonds maken we het laat bij het kampvuur samen met Tyla, die haar levensverhaal deelt. Niet alleen maar rozengeur en maneschijn, maar heel typisch voor veel Amerikanen hebben we ervaren. Ze heeft deze drie dagen een beetje om ons gezorgd, dat we een plek hadden en het naar onze zin, waarvoor we heel dankbaar zijn.

Eigenlijk hadden we er op tijd in moeten gaan, want we willen de dag daarna vroeg naar … Yosemite! Oh oeps, daar hebben we ook geen plek kunnen reserveren en oh ja het is zomervakantie en inderdaad het is het drukste park van allemaal. Dat belooft wat!