Het is maandag 24 februari. We maken ons op voor de allerlaatste kilometers van onze reis. De etappe Rio Grande – Ushuaia staat op het programma. 210 km en naar verluidt een zeer mooie tocht. Voor de laatste keer pakken we de motor in. De routine is er iets ingesleten en bijna vergeten we de meest essentiele spin die de wielen van de rolstoel moeten vasthouden. We kunnen gelijk rijden omdat we maandag al hebben getankt. Doordat we weinig kunnen praten op de motor lijkt het alsof we een heel andere connectie hebben opgebouwd; ik weet onmiddelijk dat Hannah rustig rijdt om te kunnen genieten van deze tocht. Via een laatste contola policia rijden we Ruta 3 op. Hurrah voor internet, we hebben het perfect uitgekiend en een lekker zonnetje maakt de lichte kou iets draaglijker. Zonder noemenswaardige wind rijden we, maken onderweg op een rustig stuk een video van onszelf (sorry ouders: zonder helm en zonder jas) en komen rond twee uur in de middag aan in een licht bewolkt Ushuaia.
Eigenlijk rijden we de laatste dagen zonder instructies. We kijken in de morgen op de kaart, waar we ongeveer heen moeten en vertrekken. Hierdoor nemen we een afslag te vroeg, wat wel weer een tochtje over het industrieterrein oplevert. Maar dan, aan onze linkerhand, zien we het beloofde bord. The End Of The World Sign. Veel steden hier zijn éénrichting dus we pielen even door het verkeer heen, rammen de motor de stoep op en komen met piepende remmen tot stilstand voor het bord. Een golf van stof en verontwaardiging komt ons achterna. (Dit is iets geromantiseerd) Een dame met wandelstok wilde net op de foto en we geven haar dus even wat ruimte en we zoeken ondertussen de minst grijze, niet op een Antarctica cruise gaande, Anton Corbijn wannabee. Een onbetaalde fotoshoot is haar deel.
We blijven hier even een uur of twee genieten en zien de grote touristenbussen (wij zijn reizigers) langzaamaan vertrekken. Als we wat hebben gedronken zoeken we een hotel. Dit blijkt geen makkelijke opgave in high-season. We belanden uiteindelijk na onder-hannah-delen voor $110 per nacht in een hotel waar de tragiek van de muren druipt. We besluiten de volgende dag een ander hotel te zoeken en vinden een adhd-argentijn-chinees met een hotel voor $65 per nacht. Het ruikt een beetje viezig maar de lakens zijn schoon. (Ze scheuren wel de eerste nacht)
Dinsdag hebben we lekker niks gedaan, op het boeken van een zeiltochtje door de baai op woensdagmiddag en de 4×4 tour op donderdag na. We krijgen ook info over de skiliftjes die naar de Martial Glacier gaan.
Het laatste is fantastisch. Ik knijp mijn billen samen omdat de rolstoel half los in een apart liftje gaat. We drinken koffie en eten een berg taart. We genieten van het uitzicht en dalen af na een uurtje omdat we door moeten naar het zeilschipje Paludine. Die had ik op maandag binnen zien varen maar dit verdient, net als de 4×4 tour, een aparte post.
We have made it!