na een weekendje in uruguay te zijn geweest (colonia en montevideo) hebben we maandag middag het geluk aan onze zijde, eindelijk. een man staat op zijn dochter van 18 te wachten en ziet ons worstelen hoe we naar de ‘motocare’ komen, waar we een afspraak hebben om de opties voor een kawasaki klr 650 te bespreken. hij vertelt ons dat het best een end is en biedt gratis een lift aan. we pakken de optie met beide handen aan en wachten met spanning of alles in zijn opel/chevrolet astra gaat passen. ik eindig met mijn rolstoel frame op schoot maar alles in de auto! we worden in de buurt van motocare afgezet en lopen het laatste stuk. ‘hoop’ heeft ons de afgelopen week weinig opgeleverd dus houden we een slag om de arm als we aanbellen. (oh, er begint weer iemand uit de vuilnisbak te eten voor ons)

iets te lang duurt het voordat de verlossende ‘hola’ klinkt. er staat een motor buiten, en mariano wil ons helpen en hij kijkt niet verbaasd dat er ook een rolstoel meemoet en hij geeft ons toch maar de betere honda transalp 700 mee en oh ja we zagen wel wat om je rolstoel op te zetten en ‘she has not used a drop of oil’ en ‘the thing is i have to figure out the shipping rates’ en ‘yes you can keep the map’ en ‘this bike will get you there’ en ‘yes it will be ready wednesday’ en vanochtend was het nog 200 dollars goedkoper. pfffff. yessss!!!!!! morgen rijden we naar miramar. onze gebeden zijn verhoord.