nadat we om 7 uur zijn opgepikt en afgezet door mijn vader worden we na enig zoeken begroet door hannah haar moeder. de checkin verloopt prima, wat wil je ook anders met slechts 17.5 kilo bagage plus een rolstoel met zijn tweeen. om ons heen verzamelen zich de andere backpackers, stuk voor stuk met tassen die zich tot boven hun hoofd uit toornen. travel light man, travel light. een boxershort heeft een binnen en een buitenkant… na nog de tweede shitload aan dollars te hebben gekocht,blijkbaar essentieel in een land waar de inflatie sneller stijgt dan een boeing 777-300, lopen we aperelaxed naar gate e24. inchecken 8:30 ammehoelah. als we om 9:15 aankomen staat iedereen nog vrolijk te wachten. maar, de rolstoelkaart wordt getrokken, we mogen weer overal voor en binnen een mum van tijd zitten we in het vliegtuig. gelukkig is er ook een achterslurf want de waarschuwing van zus femke is niet voor niets: wat een joekel van een kist. natuurlijk stralen we allebei uit dat we een zus hebben die bij de klm werkt, dus de stewards en stewardessen op kl707 behandelen ons met alle egards. bovendien heeft een engeltje ervoor gezorgd dat we met zijn tweeen drie stoelen hebben, wat de broodnodige slaap wat makkelijker maakt.we stellen de stewardessen allemaal lastige vragen of ze wel mogen slapen, of ze last krijgen van winderigheid zo hoog in de lucht en hoe lang ze in buenos aires mogen blijven. verder valt er niks te melden behalve dat we bij aankomst alleen twee rolstoelwielen krijgen en dat het frame al op de lopende band ligt. het licht onderbemeten meisje dat mij in de russische rolstoel moet duwen krijgt het er warm van. de bus naar het centrum is al geregeld en, oh ja, pinnen gaat door je pasje in de gleuf te stoppen en er dan weer snel uit te halen. dat duurde ook even voordat ik dat snapte…