Gisteren werd ik er door een aardig stel nog eens op gewezen. Argentinie is een derde wereld land. Maar daar twijfel ik aan, althans, daar wil ik aan twijfelen. Ik zie aardige mensen, vooral ook onder elkaar, aandacht voor elkaar hebben en die vooral het ´samen´ van een samenleving begrijpen. Vandaag liet de vuilnisman een zakje met nog eetbaar eten op het randje van de vuilniswagen staan zodat iemand die daar behoefte aan heeft deze makkelijk mee zou kunnen nemen. Het gebeurde vlak voor mijn ogen. Vuiniszakken worden opengetrokken en alles wat eetbaar is wordt ter plekke opgegeten. Misselijk makend en triest. Triest dat een land zo groot en met enorm veel mogelijkheden het moeilijk heeft, zichzelf zo in moeilijkheid brengt of heeft gebracht en hier maar niet uitkomt. Iedereen heeft moeite met de politiek in dit land, iedereen zucht als je erover begint. De rijken omdat ze enorm veel belasting betalen en ze hier weinig voor terugzien. De armen omdat er zoveel aan hen beloofd is, maar ze hier weinig van merken. Het schijnt dat de armen hier geld ontvangen, maar alsnog geen toegang hebben tot de faciliteiten. Scholing is niet voor hen bedoeld. De rijken blijven rijk en de armen blijven arm. Het verschil is groot en volgens deze aardig mensen wordt het alleen maar groter.
Buenos Aires is een miljoenenstad waar 3 miljoen mensen wonen. Overal mensen, veel mensen. Vooral van maandag tot vrijdag, op zaterdag en zondag is het stil. Dan zijn de winkels dicht en gaat deze miljoenenstad in slaapstand. Je komt zelfs maar een enkele ´cambio´-handelaar op staat tegen, terwijl die doordeweeks in een drukke winkelstraat om de 5 meter staan. Deze mensen geven je meer pesos voor dollars dan de bank zal doen… een doodsteek voor de Argentijnse economie. Ik vraag me af hoe een gemiddelde Argentijn hier rond kan komen als de prijzen voor mij al hoog zijn. Verkopers doen ook iets bijzonders. Als ik op een verkoper afstap gaat de verkoper mij alleen iets verkopen als reactie op een koopbehoefte. Dus, als ik niet perse iets wil kopen of ik ben daar niet duidelijk over, dan verkoopt hij je niets. Dit betekent dat je als koper heel duidelijk moet zijn. Ook bij het zoeken naar een motor blijkt dat het helpt als je heel duidelijk bent en het niet laat afhangen van de verkoper. Ik merk dat er niet veel mensen pro-actief adviseren of verkopen. Waar dat aan ligt, weet ik niet. Het lijkt wel alsof de mensen hier zich erbij neerleggen dat `meer` of `beter` hen niet verder gaat brengen. “Waarom dan nog je best doen?”
Ik kijk mijn ogen uit. Gisteren waren we nog in Uruguay waar ze liepen te oefenen voor carnaval. Dansend en met trommels liepen ze door de straten. Vrouwen schudden met hun dikke billen op de ritme van de trommels. Bob Marly look-a-like`s zwerven om de groep heen. Een vroeg Rutger of hij met me getrouwd was om te weten om ik nog beschikbaar was… zeker, niet beschikbaar. Stijf van de drugs droop hij af en wenste ons veel kinderen toe. Kinderen… ondanks dat men niet veel geld heeft, zijn er volgens mij grote gezinnen en moeten mensen het van hun familie hebben. Ik vermoed dat kinderen hier ´toekomst´ betekenen.
De afgelopen week heb ik vooral erg veel genoten van het weer. Op sommige dagen was het soms 35 graden, wat erg heet is. Maar vandaag was het 26 en dat is heel fijn. Tot ´s avonds laat zitten we urenlang te kletsen (volgens Rutger doen alleen vrouwen dat) en te praten (volgens Rutger is dit wat mannen doen), met een korte broek en een t-shirtje aan… zo fijn! Dan nog iets bijzonders over de kleding… de mode hier voor vrouwen is sandalen met hele dikke zolen aan (de spice-girls schoenen!), een strakke legging daarboven wat zo mooi de billen accentueert en dan een loshangend shirtje wat zo vanaf de borsten als een tent naar beneden hangt. Het liefst dan nog een navel of een buikje zichtbaar. Tja. En dan de mannen, iets neutraler gekleed. Maar oef, wat kunnen ze dik zijn. Volgens mij zijn dat vooral de `meat-eaters´, want `meat` hebben ze hier in overvloed. Rutger gaat hier zeg maar los…
Eten kunnen ze hier goed, dat zullen we niet tekort komen. Vlees, vlees en nog eens vlees. Groente mis ik nog wel eens en fruit is ver te zoeken. Er ligt geen fruit in de supermarkt, maar daar zijn speciale winkeltjes voor. Water drink je niet uit de kraan, maar koop je in flessen. Het eten kost hier iets minder dan in Nederland. Goed uit eten kost ons 25 euro per persoon, en dat geldt voor Buenos Aires. Ik ben benieuwd hoe dat in de rest van het land zal gaan… want, daar beginnen we morgen aan!!
Eindelijk hebben we een motor gevonden. Een tweewieler, een solo motor, geen zijspan. Helaas bleek het laatste een onmogelijke stap te zijn, vanwege de politiek en de invloed daarvan op de handel waardoor motoren niet of nauwelijks geimporteerd worden, waardoor niet alleen de kosten extreem omhoog gaan, maar het ook onmogelijk is geworden een motor te kopen waarmee je naar het buitenland (chili) kan. Zucht.. zelfs ik wordt een beetje nijdig van die Kristina, de prisidente.
We gooien de boel bovenop de motor, inclusief de rolstoel en er blijft nog ruimte over voor twee personen! Dat kan, de motor is groot genoeg. En sterk genoeg, want we reizen op een Honda TransAlp 700cc. Rutger kan zelfs op de motor klimmen en zitten terwijl de motor op de standaard staat. Dit betekent dat ik ondertussen e.e.a. vast kan maken en vervolgens zelf op de moter ga zitten. Een voordeel van dit model is dat ik voeten plat op de grond kan zetten, waardoor ik de motor stevig vast heb als we stil staan. Voila… oplossing gevonden en klaar voor vertrek!
Morgen gaat het avontuur beginnen, ik ben benieuwd wat het ons gaat brengen…!