Om 8:30 rijden we weg van huis. Natuurlijk zijn we nog iets vergeten, Sal zijn gelletjes. Maar als klap op de vuurpijl besluit mijn lijf dat het bij de eerste Shell nog even naar het toilet moet. Zenuwen, daar wijt ik het maar aan. Op Schiphol is het gelukkig niet zo super druk. Het enige dat lang duurt is het inchecken. Ik denk dat er een nieuw meisje zit dat nog wordt ingewerkt, dan is het ook niet niks; een baby en een rolstoel inchecken. Gelukkig heb ik alle assistentie en raam-plekken al geregeld. Even schrikken we als we beseffen dat Sal nu echt geen kleintje meer is maar wel bij ons op schoot moet de hele reis. Maar hij is goed gemutst en geniet van alle nieuwe dingen op het vliegveld. We worden om rolstoel/baby redenen weer fijn door de business class route geloodst, waarna we ruim op tijd richting de gate kunnen. We eten wat met zijn 3-en en de tijd gaat lekker vlot voorbij. Het gaat ook allemaal super bij het aan boord gaan. De spiffy nieuwe inklap buggy doet het super, en wij hebben goede plekjes. We informeren de dames tegenover ons dat we ook niet weten hoe onze 1-jarige het gaat doen, wat gewaardeerd wordt! Ik heb een shitload aan oordopjes gekocht op aanraden van iemand in een winkel die we eventueel kunnen uitdelen. Het is allemaal niet nodig, blijkt later. Sal zit lekker bij mij op schoot, we hebben de Nutrilon in de aanslag en ik beheers mijn zenuwen voor het vliegen met Sal zodat hij niet onrustig van mij wordt. Tijdens het steile stuk van het opstijgen stoppen we de fles er in. Geen centje pijn. Bewondering alom, hij flirt vooral met de voor- en achterbuurvrouw. De eerstgenoemde heeft iets maniakaals, maar toch laten we haar even een rondje met hem lopen aan het einde van de vlucht. ‘Koetsie koetsie, I wanna bite him and take him with me’. Jaja, als je het maar laat. Eigenlijk zijn we al heel snel in Toronto.

Op Toronto hebben we vier uur overstap tijd. Een groep brandweermannen helpt ons aan een kinderstoel, Hannah fixt het eten, waarna we een paar bankjes opzoeken. Om de tijd te doden nemen we hem om en om even mee. In ieder geval is de vloer van het vliegveld weer een stuk schoner! De Toronto-Winnipeg vlucht brengen we slapend en film kijkend door. Bij aankomst in Winnipeg worden we geholpen door een super aardige gast van de Budget. We krijgen een dikke VW Passat mee ipv de gevraagde ‘normale auto’ en hij tekent even de weg op het kaartje naar het hotel. En wat een dikke bakken staan er op het parkeerterrein van het hotel. Uitschieter een Ford F-350 met Harley Davidson styling. Wij parkeren onze auto op het ‘small cars only’ stuk. Ja, wij zijn small. Wat in Nederland een dikke leaseauto is, is hier terug gebracht naar ‘small’. Uiteraard worden we vroeg wakker, en we trakteren het zwembad om 5:30 op een bezoek. Geen succes, maar we worden er weer moe genoeg van om tot een uur of 8:30 te slapen.

Het ontbijt is …. Huge. Pancakes, uitsmijters met f&*king aardappelen op de nuchtere maag. We bestellen pancakes, yoghurt en fruit. De pancakes zijn heeeel veel, de yoghurt en het fruit inimini. Geen wonder dat je nogal wat mensen met een gewichtsuitdaging ziet. Wat in Amsterdam de Overtoom is, is hier 8 banen langsrazende pickup trucks die we moeten oversteken om wat boodschappen te doen. Daarna is het onderweg naar Carman!