De reis naar Carman wordt kort onderbroken door een wegopbreking. We rijden netjes achter de truck aan die ons met constante snelheid over de met losse steentjes bezaaide weg leidt. Na een ruim uur rijden we Carman binnen, voor Hannah een feest van herkenning. Syl’s, de kerk, schoolbusses, de railroad. Voor we het weten zijn we onze afslag al voorbij, wat aan mijn inschatting van de grootte van het stadje ligt 😉 Bij aankomst in de Bell Aura Bed and Breakfast worden we welkom geheten door de lady of the house, Barbara. In het oude kerkje zit al twintig jaar een B&B, zij heeft het drie jaar geleden gekocht. Ze is hartelijk, vriendelijk en zeer ondernemend. In tegenstelling tot veel andere vrouwen in de regio werkt ze nog, en heeft ze altijd gewerkt, zelfs in haar eentje een tree-farm gerund! Het is een vat vol verhalen, die ze graag vertelt. 
We moeten ons haasten want we hebben afgesproken om een aantal vriendinnen te ontmoeten in de Canadian Reformed Church East (er is ook een West, ivm de vele bezoekers van de kerk). Sal wordt gedropt bij de kindertjes, en wij worden met enige vreemde ogen ontvangen in de al gestartte dienst. In korte broek, mijn zichtbare tattoo’s en doodshoofd sieraden voel ik me enigszins out of place. Na de dienst wordt ik onmiddellijk aangesproken door Tony, een van de mensen die ons ‘al lang al had herkend’ als zijnde ‘Verhoeff’. We worden hartelijk omarmd door de vanderveen, vandersluis, lodder en bergsma’s. Allemaal Nederlandse roots, allemaal kennen ze ‘ons’. Gesprekken hier gaan sowieso veel over familie gerelateerde zaken, hoeveel kinderen er zijn geboren en wie met wie is getrouwd.
Na de dienst hebben de vriendinnen van Hannah een BBQ in het King’s park georganiseerd. Super fijne plek, Sal kan lekker spelen met de andere kindjes, eet goed, drinkt goed, alles fijn. De middag en avond ‘meandert’ voorbij op een heel fijne plek. ‘s Avonds duiken we op tijd het bed in. De volgende ochtend mijn eerste uitdaging: havermout. Ik krijg het niet naar binnen en hou het bij fruit en yoghurt. Misschien heb ik me onderbewust wel voorgenomen om niet te veel te eten omdat Tony ons heeft uitgenodigd voor het eten ‘s avonds. BBQ, uiteraard. We stoppen even bij de nederlandse bakker en gaan op zoek naar Grundy place. Na wat rond te hebben geneuzeld rond het huis worden we binnen uitgenodigd door de huidige eigenaar Harold vanDijk die ons het huis laat zien. Na het bezoekje rijden we terug naar King’s park om te chillen in de schaduw. Sal vindt het heerlijk in het gras en duwt mijn rolstoel lekker rond.
‘s Avonds eten we bij Tony en Nina. Voor mij niet echt een super succes, ik merk dat ik moe ben en de super drukke kinderen van hen even niet trek. Na het eten doen we een rondje op de trikes van Tony, waarna Sal en ik naar de B&B terug gaan zodat Hannah met de inmiddels opgetrommelde oude vrienden herinneringen kan ophalen. We vallen als een blok in slaap om uitgerust weer wakker te worden rond 6:00. Het is wederom super mooi weer en het belooft een mooie dag te worden. Het programma voor de dag; 11:00 rondleiding door Hannah’s oude school en lunch met Len en Brenda, 16:00 ontvangst bij Amanda voor … BBQ en rifle shooting en daar tussendoor op zoek naar de ‘oude huizen’. We vinden er nog twee van de overgebleven drie. Voordat we naar Amanda gaan halen we nog een thick shake bij Syl’s. Grappig om te zien dat de mensen hier ‘in hun auto blijven’, waar wij er liever uit gaan. Sal is in een super humeur en slaapt af en toe lekker in de auto, We doen ons best om een balans te vinden in wat we alle drie nodig hebben.
Bij Amanda en Ray is het een hele fijne avond. Heel relaxed, mooi grote jaloersmakende property, en we worden getrakteerd op een emmer vol kogels die we mogen leegschieten met het ‘kleine geweer’. Na wat oefen schoten gaat het best goed en en ik toe aan het grotere werk. Er wordt een bierblikje neergezet en ik installeer me met de enorme gun. Goed tegen de schouder, oog ver van het vizier, rustig kijken en dan BAHHMMM wat een knal. Gelukkig heb ik oorbescherming op maar, het blikje valt om! Ik heb hem geraakt, zij het wel heel erg aan de onderkant. Op de vraag of ik nog een keer wil antwoord ik ‘nee’. Het is natuurlijk een instrument om serieus mee te doden en het zou toch eens geluk zijn geweest 😉
Ik kan niet genoeg zeggen hoe chill de avond is, we eten groene asperges van de BBQ, ribs en Kraft diner. We krijgen nog van Amanda de free-pass voor de Canadese parken, die we nog niet hadden besteld in het kader van het 150-jarige bestaan van het land. Dat scheelt weer een ritje naar de outdoor-shop in Winnipeg! We vallen met zijn 3-en in slaap en houden het vol tot 6:30. ‘s Ochtends eieren met spek, afrekenen en inpakken geblazen voor een korte stop in Elm Creek bij Jenny en dan door naar de Holiday Inn in Winnipeg. Dat zal even wennen zijn.