No. Australie is tot nu toe fantastisch, en tevens het land van de regels. Veel van die regels beginnen met ‘No’. No smoking, no parking, no BYO (bring your own alcohol), no drinking from the toilet (echt!). No approach to the bar when under 18. In het comfort van al die no’s hebben de Australiers het wel voor elkaar gekregen om een zeer vriendelijk volk te worden. ‘Hi there’, ‘how are ya’. Vriendelijkheid alom. Een van die vriendelijke personen heeft ons net een glas bier en wijn ingeschonken. The tiny one met het er maar even mee doen… We realiseerden ons net dat we (inclusief het tijdsverschil) er iets meer dan 48 uur over hebben gedaan om in Cape Tribulation aan te komen, PK’s Jungle Village heet ons welkom. Geen WIFI, geen telefoon bereik, geen elektriciteit op onze plek. Maar, de tent staat, de Mitsubishi Outlander is een heerlijke auto en we hebben onderweg toch nog even een van de vervoersmiddelen van de lijst kunnen schrappen; de boot! De weg naar ‘Cape Trib’ wordt doorkruist door een brede rivier. Een staalkabelpontje brengt ons naar de overkant. Na een 60-tal bochtige kilometers zijn we daar waar we onze reis willen beginnen!
Nadat we zijn afgezet op Schiphol en zonder problemen het vliegtuig instapten (ah, you did the easy part) hadden we een uur of twee om in Dubai over te stappen. De dikke vette Airbus A380 maakt plaats voor een iets minder luxe 777. Dat hadden we liever andersom gezien. Ik word in een tank-rolstoel gezet, mijn boardingpass afgepakt en we worden in een soort afwerkplek annex uithoek van het vliegveld gezet. Onze hulp verdwijnt, inclusief de rolstoel. Ik kan geen kant op. Even voor boarding tijd worden we opgepikt. ‘No worries’, zegt de zwijgzame maar vriendelijke Indiaas lijkende meneer. We vliegen een groooooot aantal kilometers waar niet zo heel veel meer over is te vertellen dan dat we er goed doorheen komen.