Zoals beloofd een uitgebreider verhaal over Mount Surprise. Omdat we laat uit Cape Tribulation zijn weggereden komen we ook wat ‘laat’ aan in Mount Surprise, onze eerste stop on the road. We hebben gebeld of er plek is, onnodig in dit jaargetijde, en de vriendelijke meneer zegt ons ‘yea, jost make yaselfs at haime, we’ll sort thaings out in tha moaning’. We zijn op zoek naar ‘Planet Earth Adventures’ wat we vinden na wat hulp van, wederom, super vriendelijke aussies. PEA blijkt te worden gerund door een zeer vriendelijke, beetje morsige, overjarige Freek Vonk. We hadden bij aankomst het rattenhok al gezien, nog onwetend van wat ons te wachten staat.Het terrein is immens, maar ondanks dat weten we het te presteren (met name mijn schuld) om onze tent op 15 meter van de enige andere gasten te zetten. ‘s Ochtends biedt ik daarvoor mijn excuses aan. Als ik aan het douchen ben hoor ik wat geroezemoes aan de andere kant van de deur en voor ik het weet steekt een bruine slang met zwarte kop zijn hoofd onder de deur door. Ik schrik me rot maar meen aan de houding van het beest te zien dat het wordt vastgehouden aan zijn staart. ‘Meet Clensey’, de 10 jaar oude Black-Headed-Python, minimaal 2 meter lang die nog 40 jaar voor de boeg heeft. Onze ‘Freek’ lijkt oprecht van het beestje te houden, ze heeft een hok in de woonkamer dat op temperatuur wordt gehouden en hij zet het wat warmer als ze moet verteren… Echte liefde. Over echte liefde gespoken, Hannah geeft Clensey al om haar nek gehad toen ik aan het douchen was en de ultieme vraag volgt: of ik Clensey vast wil houden…

Bij vertrek heb ik mezelf beloofd: face your fears en een van de fears is ‘snakes’. Freek is zo overtuigend en kordaat dat ik voor ik het weet de spierbundel om mijn nek heb liggen. Het is imponerend te voelen hoe dit beest in elkaar is gezet, maar ze is ook super rustig. Dat verandert als hij een rat uit het hok haalt, hem bewusteloos slaat op de grond en aan Clensey voedt. Binnen een halve microseconde heeft ze haar lijf om de rat heen gewikkeld, die begint te trillen van de verstikking. Een half uur later (Freek drinkt koffie met een kerel die met een probleem aan zijn auto is langs gekomen) is de rat verdwenen, laat Freek nog even Clensey’s anus en rudimentaire achterpootjes zien en rijden wij, door een tweetal fixe regenbuien, richting Karumba.