De afgelopen dagen hebben we behoorlijk wat kilometers gemaakt op zoek naar een bruikbare motor. we komen er steeds meer achter dat dit land op een heel andere manier werkt dan nederland, of als ik hannah mag geloven, als azie. er rijden gruwelijk veel 125 en 250 cc motortjes rond, de een nog nieuwer dan de ander. maar echte motoren (lees 750cc) zijn hier dungezaaid. een oude virago 750 moet hier u$d8000 opbrengen, terwijl die in nederland voor 1250 ekkies op marktplaats staan. dit heeft voornamelijk te maken met de enorme restrictie op import. argentinie heeft niet zoveel meer te exporteren dan vlees en dierenproducten en de balans tussen import en export is scheef. het geld ‘vliegt het land uit’ zeg maar. iets zeldzaams zoals een zijspanmotor is dus een berg geld waard en dat vragen ze er ook dus voor. op dit moment vind er nog een guerrilla actie plaats door hannah en ik heb net de concierge van het hotel aan het werk gezet. hij probeert nu een zaakje te bellen dat wellicht iets kan betekenen, de bmw (en yamaha en honda) zaak hier wilde niet echt helpen. dat is over het algemeen mijn gevoel: de mensen kunnen je niet echt helpen omdat ze in de greep zitten van een instortende economie. duncan, de man van de zijspan, wil ons wel helpen maar durft het risico niet aan ons te laten rijden op zijn investering van u$d 20000. karina van de motorshop doet echt haar best maar kan ons ook alleen helpen aan een motor die way over budget is. we hebben nog wat opties en kijken nu ook of het mogelijk zou zijn om op een solo motor te rijden.

wat wel weer leuk is dat we door al dat wandelen (bedankt, welzorg, dat dit nog in mijn oude stoel moet) ongeveer alle stadsdelen hebben gezien, en dus alles uit de lonely planet kunnen wegstrepen. imposant was het cemeteria recoleta. een soort dodenstad met allemaal kleinere en grotere mausoleumpjes. foto’s volgen. het is grappig om te zien dat er hier anders met de dood wordt omgegaan dan in nederland, doodskisten met inhoud staan in de huisjes, zichtbaar voor iedereen. het went snel, alleen een penetrante lucht ergens in een straatje maakt het wat luguber. uiteraard hebben we de eerste steak gegeten, al behoorlijk wat regen gevoeld, geweldige opera op straat gezien, en zelfs strijd geleverd met de mobiele telefoon provider. we hebben een nummer en kunnen prepaid bellen en gebeld worden. alleen jammer dat de automaat 50 pesos (5 euro) inslikte zonder daar iets voor terug te geven. de man van de kiosko was zeer aardig en behulpzaam (ja die wel) en we hoefden de simkaart niet te betalen. onderstaand de huge mf boom bij de cemeteria. oh, en het spaans begrijpen vordert aardig.