Ongelooflijk, we hebben het gehaald! Op 1 motor. Alles bij elkaar 400 kg. 5300 km, de meeste wegen aardig goed te doen en 150 km gravel en dirt roads. Ja, het was spannend en klopt, het was niet altijd zo eenvoudig… ik heb weer een hoop motorrijervaring opgedaan! Ik kijk terug op een geweldig avontuur!Toen we voor het eerst de motor zagen staan bij motorverhuur Motorcare, moest ik even slikken. Wat een GROTE motor. Toen we dat ding begonnen op te tuigen werd die nog groter. Dan nog iemand achterop nemen, waar ik weinig tot geen ervaring mee heb… best een uitdaging!Oefenen op b-weggetjes zat er niet in, het werd gelijk de ring van Buenos Aires! De eerste dag hebben we gelijk een lange afstand afgelegd. Alleen maar snelweg. Dat ging prima, heel tevreden. Maar we hadden nog een lange weg te gaan, vol verrassingen. Aan het begin waren de afstanden lang. Vooral door het gevoel hadden dat we wat dagen moesten inhalen, omdat het ons zo lang duurde voordat we een motor hadden gevonden. Later, toen het landschap wat begon te veranderen, namen we de tijd om daar vooral van te genieten. Op de lange, kaarsrechte wegen hadden we te maken met veel wind. De wind zorgde ervoor dat we soms heel schuin reden. De motor moest soms tegen de wind in hangen om overeind te blijven. Als er dan een vrachtauto aankwam of de weg had aan beide kanten een soort duin, werd de motor heen en weer geslingerd door de wind en was het de kunst om zo recht mogelijkte rijden. We ontdekten de handigheidjes hiervoor.Als de wind ging liggen, of we hadden wind mee, hoorden we de motor goed. Dat is heel mooi. Dan is het echt even heel erg geniet. Helemaal als de zon schijnt en het lekker warm is. De lange, saaie wegen veranderden in slingerende bergweggetjes. Toen merkte is hoe sterk de motor is. De Honda Transalp 700 is een perfecte motor voor op de snelweg, maar ook in de bergen. Genieten om op deze motor samen zwevend door de bergen mooie bochtjes te maken. Vanaf het moment dat we aan route 40 begonnen gingen we meer ontspannen rijden. Tegelijk was dat ook het moment waarop we meer technisch moesten rijden. Rutger achterop, met de bochten meeleunen… geweldig. Kijken welke snelheid handig is, de juiste versnelling pakken en wham… weer een mooie bocht!En toen kwam de eerste gravelroad. Onverwacht. De weg ging omhoog en omlaag waardoor het rijden en tegelijk evenwicht houden op losse steentjes best lastig werd. De motor schoof soms over de stenen naar rechts of links. Na ongeveer 15 km (wat best een eind is als het hobbelt en bobbelt, wat voor Rutger misschien nog erger is dan voor mij) kwam het asfalt is zicht. En daar gebeurde het, op het moment dat we de verharde weg op wilde draaien, we maakten de bocht iets te scherp, en vielen met een te langzame snelheid om. Daar lag de motor en daar lagen wij. Wat een lullig moment.De auto´s die er aan kwamen zagen ons gelukkig op tijd en stopten. Ze hielpen ons door de motor overeind te zetten. Ze schrokken toen ze merkten dat Rutger niet kon staan, maar begrepen al snel dat hij ´discapacitados´ was en dat dit niet door de val kwam. Drie kerels hielpen hem op de motor en we konden weer gaan. Een beetje schrik in de benen, maar een ervaring rijker. Gelukkig bleek later uit verhalen van andere motorrijders dat dit iedereen overkomt. Ok dan.

We besloten de gravelroads zoveel mogelijk te vermijden. Ik had het anders gevonden als ik alleen op de motor zonder baggage had gereden. Nu voelde ik de verantwoordelijkheid om ons beiden en de motor inclusief alle baggage veilig over te brengen. Bovendien had ik zin om te zoveel mogelijk te ontspannen en dat is zeker gebeurd!De motor heeft het waanzinnig goed gedaan en we hebben helemaal geen problemen ermee gehad. Tegen de wind in verbuikt die meer dan bij wind mee en met een gemiddelde snelheid van 80 km p u. konden we ongeveer 350 km vooruit op een tank van 17 liter.Ik merkte dat ik steeds confortabeler op de motor zat. De motor werd steeds kleiner. Ik kreeg gevoelsmatiger steeds meer controle over de motor. Ik raakte steeds meer gewend aan de motor… en de motor aan mijJ Het rijden, remmen, schakelen, alles ging steeds soepeler. Ook fijner voor Rutger.De grootste hobbel in de totale rit was in mijn ogen de 100 km gravelroad in Tierra del Fuego. Daar keek ik best tegenop. Maar na een goede nachtrust en een lekker ontbijt, zijn we er maar gewoon aan begonnen. Het begon ook nog te regenen waardoor sommige stukken modderig en glad waren. Maar het ging goed. We zijn overeind gebleven en de laatste km´s werden we getracteerd op mooie gravel waardoor we zelfs 55 km per uur konden rijden. Toen we bij de grens van Argentinie aankwamen veranderde de weg in asfalt. Wij blij! We hebben onszelf beloond (althans, zo beleefde ik het) door een kamer te boeken in een hotel met zwembad. Genieten en klaar voor de laatste etappe.De laatste etappe is in mijn beleving de mooiste geweest. Weinig wind, hoge bergen, slingerende wegen, een groene, zonnige omgeving… heel erg fijn dat we zo de reis hebben afgesloten. We hebben wind, regen, zon, warmte en kou gehad, en het zo intens beleefd door op de motor buiten in de natuur te zijn, zonder een dak boven ons. Geen guide die de hele tijd door de microfoon van de bus tetterd, geen wachttijden in saaie terminals, geen ramen om doorheen te moeten kijken, nee.. in alle rust genieten van de omgeving die direct om je heen zit. Argentinie is een extreem land in veel opzichten, we hebben dan ook extreem genoten!!