Het is zover. We bevinden ons op het moment in Cerro Sombrero op Vuurland. Na een tocht waarbij de weergoden ons goed gezind waren, maar mét zon, regen, bewolking, gravel, water en een tricky overtocht zijn we beland in hotel Tunkelen. Deze tip kregen we onderweg van een groep Duitse motorrijders die de andere kant op reden en stopten in het hippiedorp uit een eerdere post. Tijdens het wachten op de ferry bij Punta Delgada ontmoetten we nog twee BMW 1200 GS rijders. Zij hielpen ons een klein beetje tijdens de overtocht, want de woelige baren op een wind- en dus golfrijk stukje zee doet de motor af en toe vervaarlijk heen en weer schudden. Hannah reed de motor zeer profesioneel de boot op. Een toch wel alles of niets actie die we de eerste dag op de motor zeker niet hadden gedaan. 50cm breed glad staal, gevolgd door een opritje naar het dek. Bij het verlaten van de boot het omgekeerde en een kreet van blijdschap. Nog 400 km, waaronder ruim 100 gravel, scheiden ons nu van het einddoel, Ushuaia.
We zijn wegens het weer een dag langer in Puerto Natales gebleven. Als we vrijdag waren vertrokken hadden we met name wind en regen gehad, ook al rechtvaardigt het dorpje het niet echt om lang te zijn. We hebben het voornamelijk gebruikt als uitvalsbasis voor de Porito Moreno gletsjer en natuurpark Torres del Paine. En heerlijke crepes gegeten, massage gehad en goed geslapen!
We hebben tot nu toe misschien slechts spijt van één beslissing. We hebben ons iets te strict laten beinvloeden door de mening van Mike in Puerto San Julian. Zijn verhalen over gravel en lang wachten bij de grens bleken wel mee te vallen en de weg van Calafate naar Natales was achteraf gewoon verhard. Hierdoor hebben we ons verbeten tijdens een zeer lange georganiseerde bustocht en hierdoor geweldig bochtenwerk op de motor gemist. Snel vergeten dus. De gletsjer was in één woord indrukwekkend. Vanuit de boot hebben we afbrekende stukken gezien.
De door de wind gerafelde 60 meter hoge ijspieken doen scherp aan en de totale oppervlakte van dit ijsmonster is meer dan de stad Buenos Aires. Het kraken van de gletsjer is geweldig. De gletsjer sluit soms twee meren van elkaar af, waardoor het water in de ene tot 10 meter kan stijgen. Als het water genoeg ijs heeft uitgehold, stort de blokkade in en wordt het waterniveau weer gelijk. Hulde voor Carlos de chauffeur, een vriendelijke man die ons helpt bij de douane en we liefkozend ‘Mario’ noemen vanwege zijn grote snor. Hij rookt minimaal een pakje peuken per dag.
Op donderdag werden we weer vroeg opgehaald door een busje om ons naar en door Torres del Paine te rijden. Dit was motortechnisch niet echt haalbaar geweest wegens tientallen kilometers gravel. Via de Cueva de Milodon, een door een gletsjer (of eigenlijk het meer van het smeltwater) gevormde grot met grote geologische waarde rijden we in notime naar het park. Juan de chauffeur beukt het Iveco busje met 80 km/u over de gravel. Een ervaring op zich, we moeten er erg om lachen; dit busje is na vijf jaar echt wel afgeschreven. Hij vertelt niets over het park, we hebben geen gids zoals de dag ervoor, maar hij rijdt ons van plek naar plek. Niet echt ons ding, echt relaxen en genieten is er niet bij maar de ervaring is onvergetelijk. De waterval is voor mij onbereikbaar dus doe ik het met het geluid in de verte van het razende water en het fimpje wat Hannah maakt.
We kijken even verbaasd als hij stopt voor welgeteld één lama en twee mini struisvogels. Daar hebben wij er inmiddels duizenden van gezien onderweg. Verder moeten de foto’s die we hebben gemaakt voor zich spreken. Als mooie uitdaging volgt nog een touwbrug waarna we getrakteerd worden op een geweldig plaatje met bos, bergen, zand, water en ijsschotsen.
De weg terug wordt overschaduwd door het continue geklets van een chileense dame. Als het restaurant waar we eten ook nog eens veel te druk is, er zelfs nog een man gitaar begint te spelen boven het praatgeweld uit is het voor mij klaar. La cuenta por favor, evaluatie peukje, baños en slapen maar.
Morgen rijden we 200 km naar Rio Grande. Fysiek misschien een wat zware tocht maar de beloning begint te lonken in de verte! La Poderosa Maxima staat buiten trouw op ons te wachten. Na vijf dagen rust was ze wel weer toe aan een verzetje en gromde en hakketakte tevreden tijdens de 350 km van vandaag.