er is in de afgelopen dagen best veel gebeurd. gravelroads op weg naar chili dwongen ons min of meer om naar de oostkust te rijden. dit is gelukkig geen straf gebleken. na ons vertrek uit comodore rivadavia werden we aan onze linkerhand begroet door de atlantische oceaan. erg indrukwekkend om op de grens te rijden van twee uitgestrekte maar totaal verschillende delen van de aarde. links de onmetelijkheid van het donkerblauwe water, rechts de droogte van de woestijn, met haar lama’s, schapen, vossen en mini struisvogels. mensen vissen aan de kant, offeren water in kleine huisjes aan een ‘san’, staan gewoon even stil of proberen hun auto weer aan de praat te krijgen. gele sterren op het wegdek herinneren ons aan dodelijke slachtoffers op deze uitgestrekte wegen. geen overbodige luxe, het rijden hier behoeft concentratie en we zijn best moe, zelfs na slechts 350 km rijden op een dag.

gelukkig doet de accu weer normaal en op wat kleine schade na is de motor nog perfect. ze wordt wel erg vies, maar dat maakt haar stoer. in puerto san julian vrezen we eerst dat de ‘camping municipal’ weer een soort ‘vondelpark’ is maar bij nadere inspectie blijkt het een camping te zijn waar we fan van worden. lekker rustig, fireplace voor de bbq, andere bikers, aan het water en gelukkig niet zo koud. we ontmoetten mike, die ons wat tips geeft over de te kiezen route naar ushuaia en de mogelijkheden in torres del paine. zijn reisgenoten hebben minstens twee keer zoveel bagage mee als wij, dus ons totaal van 400kg inclusief motor valt nog mee.

na een fijne nacht reizen we door naar rio gallegos, wederom op zoek naar een camping. er is er slechts één in deze slaapstad. helaas worden we afgebekt als we de motor op het gras parkeren dus rutger is er eigenlijk al gelijk klaar mee. hannah’s wijsheid zorgt er voor dat we de beste man, ook na advies van een local, een tweede kans geven. de camping lijkt nieuw, schoon, met fireplaces. we betalen weer een minimum aan peso’s totdat de campingbaas begint te piepen over het feit dat we twee tentjes hebben. de in mijn ogen bekrompenheid van dit geheel wordt wederom gepareerd door hannah. hij zal zijn pilletjes wel zijn vergeten, want de volgende ochtend is hij weer poeslief. gelukkig weet hij op dat moment niet dat we een deel van zijn camping hebben gebruikt als hout voor de bbq. dat zal hem leren. we ontmoetten geronimo en zijn vriendin marcella die samen met en andere vriendin pascal in een wit busje crossen en hebben een leuke avond. ze vertellen veel over hun organic farm, meditatie, yoga etc. ze vragen weinig maar hun zelf gebakken brood is fantastisch.

de ochtend brengt voor mij niet veel goeds, er speelde een band tot 4 uur in de ochtend en het was steenkoud, iets te katerig gaan we weer op weg en ik ben moe en chagrijnig. gelukkig verdwijnt dat al snel als de borden ‘ruta del fin del mundo’ en ‘ushuaia’ komen. bij de grens met chili moeten we lang wachten op stempels, papieren, snuffelhonden etc. we raken aan de praat met nederlander andré, die vanuit alaska naar ushuaia is gereden. we voelen ons beginners bij deze man die al 40000 km op de teller heeft staan en met 80 km/u door de gravel rost. hij geeft ons wat tips over de gravel die we later de dag nog goed kunnen gebruiken wegens een ‘deviso’.

op deze etappe, van gallegos naar natales, hebben we benzine technisch een kleine uitdaging omdat we tegenwind gaan hebben, de etappe net iets te lang is voor de 20 liter die we meehebben en er maar 1 pompstation is na 150 km. extra moeilijkheid, we hebben nog geen chileense peso’s en de chilenen zijn niet zo happig op dollars als de argentijnen. de man bij het pompstation weigert elke vorm van medewerking en we besluiten om te keren naar een hotel dat we eerder zagen om te wisselen. op weg daar naartoe zien we een biker die we bij de grens zagen en een handje kwam geven.hij wil wel 40 dollars wisselen en met veel genoegen keren we weer om naar de pomp. 8 liter super vult de tank bij waarna we wegscheuren en we hadden het ook nodig! je wilt hier niet stil komen te staan door een stommiteit als te weinig benzine. er is echt geen pomp, echt niet! de terugweg is wind mee, dan zal de stress minder zijn…

de tocht is verder fantastisch en zeer afwisselend. we reizen langs woestijn, steppe, groen, water, dieren. elke 50 km ruikt het anders, soms een herkenbare lucht van een soort uienplant. we stoppen even in een hippiedorpje midden in de outback (waarom wonen ze hier?) waarna we een zeer spooky stuk in rijden. het lijkt alsof hier een tornado alle kleine naaldbomen heeft omgeblazen maar dat dat met een bepaalde bedoeling is gebeurd. de huisjes zijn vrolijker dan in argentinie na een klein spatje regen komen we aan in natales en roken een sigaret aan het water. na een heerlijk maal in de uitstekende pizzeria waar we tim en kiki uit nijmegen ontmoeten vallen we als een blok in slaap.

the best is yet to come en ik ben super blij dat ik deze tocht met mijn grote liefde mag maken!