23 Juli komen we aan op het Zion River Resort nadat we weer een prachtige weg hebben afgelegd richting het Zion National Park. Highway 9 gaat dwars door het park heen en laat al wat moois zien zoals de ‘Checkerboard Mesa’ en de ‘Crawford Arch’. Op een gegeven moment gaan we door een tunnel, met af en toe een opening naar buiten door een gat in de rotswand. Omdat er aan de andere kant een dikke RV staat te wachten wordt het verkeer nu over 1 baan geleid zodat even later deze RV alle ruimte heeft in de tunnel. Er is namelijk erg weinig speling voor wagens als deze.

Op een gegeven moment moeten wij links waar rechtsaf alleen bedoeld is door de shuttle bussen. Toen het Zion park net was geopend werd het een grote chaos met auto’s, die allemaal een parkeerplek moesten hebben. Al snel werd besloten dat bezoekers buiten het park mogen parkeren en dan met die bussen naar binnen mogen. Nu staan de rijen dus bij de bus, maar die zijn een stuk korter en het werkt allemaal vlotjes. Er zijn ongeveer 10 stops van het zuiden naar het noorden, waarbij er bij de laatste stop de ‘Riverside Walk’ is, waarover later meer.

We hebben maar kort gereden maar toch hongerig. We hebben het losgelaten dat we bij ‘bijzonder tentjes waar de locals komen’ eten en dus zoeken we de Subway weer op, waarna we richting ons resort gaan. Het ligt nog best een eindje buiten het park, wat verder prima is alleen minder handig omdat we dan niet met de ándere shuttle naar het dorp kunnen. Er zijn er dus twee, 1 naar het dorp, 1 naar het park. Het Zion River Resort is een schone, mooie en niet zo groot RV park met een paar kampeerplekken. We hebben wederom een ADA plek en er is een leuke speeltuin, waar ik met Sal naar toe ga. Ha, leuk, ook een waarschuwing ‘Watch out for snakes!’. Brrr, ik hou er niet van. `Er zijn hier namelijk ook giftige zoals de ratelslang. De kans is niet heel groot denk ik, maar er zal er maar 1 op je pad liggen.

Die avond gebeurt er weer iets bijzonders in de natuur. 25 miljoen vliegjes hebben besloten om op onze camping, die avond, met zijn allen tegelijk, uit hun eitjes te kruipen. Ze zitten letterlijk overal en het worden er steeds meer. Op een gegeven moment vallen ze gewoon boven op ons. Langzaam aan weten ze ook de toiletten te bereiken en als je in het licht van de lantaarnpaal kijkt is het fascinerend hoeveel er zwermen. We weten ze gelukkig uit de auto te weren, maar de volgende ochtend zijn de camping eigenaren druk bezig met bladblazers de vele vliegenlijkjes en nog levende op een hoop te krijgen. De toiletten en douches zitten onder en je mag ‘op eigen risico’ gaan douchen. We krijgen 1000-maal excuses van de eigenaren maar we lachen het weg. Het hoort er nu eenmaal bij als je midden in de natuur zit.

Na het ontbijt rijden we met de hippie-bus naar het visitor’s center en parkeren hem op de laatste plek die nog over is. We halen nog wat water, essentieel hier in Zion, en mogen voila, langs de rij de bus in. De bussen zien er heel erg spiffy uit, een soort kruising tussen een tram en een bus. De luiken op het dak ‘happen’ frisse lucht en zorgen er bovendien voor dat je naar boven kan kijken. Sweet! We rijden naar de eindhalte, de ‘Temple of Sinawava’ en worden ondertussen getrakteerd op overweldigende uitzichten op ‘The Sentinel’ , ‘The Great White Throne’ en ‘The East Temple’. We rijden nu dus dóór de canyon en niet zoals in Grand Canyon en Bryce er boven!.

De ‘Riverside Walk’ is naar verluidt toegankelijk en na wat eten, drinken en insmeren gaan we op pad. Het is wederom bloedheet maar toch zetten we door. Er liggen betonplaten, met daarop een boel zand. Dit mogen ze eens in de paar dagen wel even schoonblazen. Op een gegeven moment komen we bij een bordje ‘Wheelchairs and strollers not recommended from this point on’. Yup, bedankt voor de waarschuwing, maar wij rollen lekker door. We moeten naar boven, naar beneden, tussen mensen door, Sal die niet geslapen heeft overtuigen dat het leuk is maar uiteindelijk komen we aan het einde van de walk.

Aan het einde van de walk kan je door het water (de Virgin River) doorlopen naar ‘The Narrows’, een naar verluidt prachtig stuk. Wij kunnen dat niet maar vele anderen doen het ook niet omdat er weer een ‘flash flood warning’ is. Het gevaar met deze dingen is dat er uit het niets een boel water kan gaan stromen, terwijl het op de plek waar je zelf bent stralend mooi weer is. Het water komt dan ook van stroomopwaarts, misschien wel honderden kilometers ver. Er gebeurt uiteindelijk niks, behalve dat de roze cadillac uit Memphis driftig tussen de stenen heen en weer wordt gegooid en Sal lekker in het water speelt.

Op de foto hierboven zie je trouwens helemaal links drie mensen met stokken lopen. Als je heel goed kijkt zie je dat de dame in kwestie gele schoenen aan heeft en de heer rode. Het viel ons al op dat er zoveel mensen rondliepen met dezelfde schoenen in harde kleuren vergezeld door een bezemsteel met touwtje. Maar zowel de stokken als de schoenen kan je hier huren. Je krijgt er wel een paar sokken gratis bij, maar het geeft ons toch niet zo’n lekker idee van die gebruikte natte stappers te gebruiken. Het zijn dus wel specifiek schoenen om mee door het water te lopen, maar toch, een beetje bowlingschoen to the max ofzo.

Op de terugweg halen we bij Chinees Restaurant ‘Bamboo’ wat eten. Het grappige is dat ze hier termen zoals ‘Babi Pangang’ en ‘Ku Lo Yuk’ niet kennen maar dat het bijvoorbeeld gewoon ‘Rice with pork’, ‘Rice with mixed vegetables’ heet. En super schattig, ook hier kunnen ze de ‘r’ niet uitspreken.

De vliegjes maken gelukkig geen rentree die avond, waardoor we heerlijk met de autodeur open kunnen slapen om de volgende dag uitgeslapen de korte reis naar … Las Vegas te kunnen maken.