De foto’s bij deze post staan hier: http://sidecar-adventures.com/rl_gallery/vertrek-en-de-eerste-dagen-nyc/

Maandag om 11:00 staat de taxi klaar. Na nog snel een ‘wees welkom lief klein pasgeboren overbuurmeisje’ te hebben uitgewisseld met de overburen worden de spullen in de taxi gezet en rijden we in überchill tempo met de permanent zwijgende chauffeur naar Schiphol. Daar aangekomen worden we, haha, door een vriendelijke dame van KLM verwezen naar vip balie 16 (ipv 12-15 voor alle andere reizigers) en checken we de koffers in. Het interessante is dat we geen ruimbagage hadden aangegeven bij het boeken en dat je daar tegenwoordig wel voor moet betalen bij KLM. Er gebeurt iets mysterieus in het systeem en we mogen met onze vier koffers (ik heb ook mijn mountainbike rolstoel wielen mee) zonder extra te betalen door. De wielen moeten bij de ‘odd sized bagage’ worden afgegeven, ik meld me bij de assistance voor de instaphulp en we meanderen door Schiphol op weg naar de gate. We komen precies op tijd aan en worden als eerste in het vliegtuig gezet.

Tijdens de vlucht maakt Sal vriendjes met het meisje dat naast ons zit. Ze zijn af en toe lekker luidruchtig, dus ik vraag even om me heen of het ok is dat twee 3-jarigen even stoom afblazen tijdens de 8 uur in het vliegtuig. Dat is geen probleem. De reis verloopt verder voorspoedig. We worden weer als laatsten uit het vliegtuig gehaald, waar we worden opgehaald door een voortvarende Indiaas uitziende meneer die ons begeleidt. Hij wordt halverwege volledig uitgekafferd door een collega omdat hij blijkbaar iets niet goed heeft gedaan. ‘Directe NYC mentaliteit’ noemen we het maar.

Hij leidt ons langs de wachtrij van 25 minuten om de US in de komen, we scannen vingerafdrukken en worden even kort gevraagd naar de reden waarom we zo lang in de US blijven. Beetje intimiderend, maar niet super. We bedanken onze vriend en worden al snel op zoek naar een taxi door een andere behulpzame man langs de rij geloodst. Voor we het weten zijn we op weg naar ons hotel. De reis duurt relatief lang, want het verkeer is hier gewoon superdruk. Het infarct op Manhattan is gewoon bizar. Zelfs om 5:45 in de ochtend staan er al ‘files’. Getoeter alom, sirenes van brandweer politie en ambulances. Sal kijkt zijn ogen uit met al die grote vrachtwagens, bussen en takelwagens.

Bij aankomst in het hotel krijgen we eerst een jeugdherberg-achtige kamer met twee stapelbedden. Dit pikken we niet voor $$$$$$ per nacht (ja echt!) en Hannah regelt een betere. Nog steeds klein, maar in ieder geval met twee grote bedden (die we niet gebruiken want de rockstar heeft besloten om tussen ons in te slapen).

De dinsdag bestaat uit ontbijt met bagels bij een tentje om de hoek. We zijn nog groggy van het tijdverschil en dat is goed te merken. We wandelen naar Times Square alwaar het behoorlijk begint te regenen en we vluchten richting Grand Central Station waar we genieten van de centrale hal en onze eerste metrokaartjes kopen. Nadat we een kaart hebben gescoord van de metrolijnen (sick!) plannen we een route naar het National Museum of Natural History. We moeten goed opletten want niet elke halte heeft een lift. Dit betekent dat we niet altijd dichtbij kunnen uitstappen en vaak nog een paar blocks moeten lopen. Het museum zelf is mooi, groot en lekker druk. Veel dino’s, skeletten, filmpjes en we brengen een bezoek aan de bibliotheek waar Hannah heeft stage gelopen. Als we zijn uitgekeken nemen we de metro terug naar ‘Bella Abzug’, een klein parkje aan de Hudson. We lopen terug naar het hotel en liggen op tijd in bed.

Wat een stad zeg: iedereen is onderweg, de straten zijn vol, iedereen eet ‘buiten’ of loopt met een ‘non-fat-decaf-sugar-free-soy-coffee-to-go’ over straat. De helft heeft ‘airpods’ in zijn oren en loopt te bellen. Niemand lijkt echt ‘hier’ in het moment, maar altijd onderweg of bij iemand anders te zijn te zijn. Gesprekken op straat gaan vaak over ‘de ander’, wat die wel of niet heeft gedaan. Fietsen, skaters, auto’s en vrachtwagens gaan kris-kras door elkaar heen (weinig motoren!) en het lijkt allemaal goed te gaan. En er is geluid, heel, heel, heel veel geluid. Wat me met name opvalt is dat de mensen op straat heel erg behulpzaam en vriendelijk zijn, maar dat de mensen die in de ‘kleine winkels’ werken er niet zo’n zin in lijken te hebben.

Op woensdag nemen we de metro naar West 125th street en lopen door het rustige Harlem naar Central Park. Best een lange wandeling blijkt later en we zijn blij dat we de buggy hebben meegenomen voor Sal. Naast genieten van het park is een van onze doelen de Central Park Zoo. Denk ‘Artis’ maar dan 4 keer zo klein. Er zijn wel een aantal bijzondere dieren waaronder de ‘snowleopards’ en rode panda’s (Sal had zwart/witte verwacht maar die komen pas in Memphis). We pikken nog een zeeleeuwen-show mee aan het einde, waarna we verder lopen naar de Trump Tower voor een bakje cappuccino bij de Starbucks. Verder glimt alles goudgeel, de overdaad straalt er van af, er zijn zelfs sokken met het inspirerende gezicht van de president van dit land. Na een snel bezoek met kaarsje aansteken aan de St. Patricks Cathedral (groot!) zoeken we een speeltuin op zodat Sal even lekker kan uitwaaien. We besluiten deze dag met Thai en een enorme hoosbui die ons volledig doorweekt weer in het hotel brengt.

Na een prima ontbijt op donderdag gaan we naar The High Line (https://www.thehighline.org), een bijzondere project dat is gebouwd op de restanten van oude railroad tracks. We worden welkom geheten door ‘Sean’, een strak uitziende Afro-Amerikaan met een hoed en groene sokken. Hij loopt er rond alsof hij de directeur is van de boel, groet iedereen die hij kent of niet kent en wenst ons een mooie wandeltocht. We zijn even in dubio of hij een tip wil, maar het lijkt er niet op. Even een escape uit de drukte van de stad, deze High Line. Gelukkig zijn we er al vroeg, want als we omkeren lopen er minstens 5 keer zoveel mensen. We lopen naar de buurt die met ‘Hell’s Kitchen’ wordt aangeduid en zoeken een speeltuin die ons is aangeraden door iemand die we eerder ontmoette. Het blijkt dat burgemeester Bloomberg ooit een berg met speeltuinen heeft aangelegd voor de kinderen in de stad. Hier maken we op vrijdag ook nog dankbar gebruik van. Na het uitwaaien bezoeken we Intrepid (https://intrepidmuseum.org/), een oud vliegdekschip waar een hoop oorlogstuig plus een onderzeëer en heuse space shuttle staan. We eten in de Italiaan die we op dinsdag al hadden gezien en zijn net op tijd binnen voordat iedereen daar wil eten want het begint weer te … regenen. Na een ok diner (gelukkig eet Sal ook gewoon de volkoren pasta) gaan we richting hotel. Het tijdverschil begint te wennen dus staan we op vrijdag gewoon rond 6:30 op 😉

Want op vrijdag bezoeken we nog even Times Square, wat op dinsdag een beetje in de regen eindigde en gaan dan met de metro naar de Ground Zero Memorial. Een zeer indrukwekkende plek. Met name het feit dat er op de verjaardag van een overledenen een bloem in zijn naam wordt gezet raakt me diep. We laten Sal lekker lang uit in een Bloomberg speeltuin en sluiten de laatste dag NY af op een rooftop bar met strawberry mojito en een burgertje! Morgen de van ophalen en rijden maar.