De foto’s bij deze post staan hier: http://sidecar-adventures.com/rl_gallery/shenandoah/
Langs een werkelijk waar fantastisch mooie route rijden we de 115 miles naar Big Meadows Campground. Tijdens de rit kiezen we nog een iets andere route die ons over de ‘Crest Hill Road’ leidt. Een idyllische smalle weg met aan weerszijden villa’s met klapdeuren en veranda’s. Ik ben wel een beetje jaloers op zoveel ruimte om te wonen en je ding te doen. Als we thuis zijn maar eens kijken wat we daar aan gaan doen. We doen wat boodschappen bij een supermarkt onderaan de berg, alwaar ik me mag vermaken met een klusjesman die geen zen-cursus nodig heeft om door het leven te gaan. Hij maakt zich nergens druk over en presteert het om in een half uur twee latjes te verven en twee zaagsnedes in een plank te doen. Wel een goede reminder: chill, we zijn op vakantie! Als we bij de ingang van het het Shenandoah National Park zijn (ja, van de Shenandoah River uit ‘Country Roads’ geschreven door oa John Denver) kopen we een annual pass voor alle parken.
We hebben al een plek gereserveerd maar vragen toch nog of ze een ‘ADA’ spot hebben. Dit zijn plekken die bepaalde aanpassingen hebben wat het voor mij wat makkelijker maakt. Super slim bijvoorbeeld een picknick tafel met aan 1 kant een langer uitstekend deel (net als thuis) en een firepit die wat hoger is dan anderen. Weer verzamelen we complimenten over onze van. Het is een mooie plek, we halen hout (burn it where you buy it, ivm bepaalde ziektes in het hout die ze niet willen verspreiden over de parken heen) en na iets meer pogingen dan in Ocean City brandt het vuurtje weer voor een beetje extra warmte. We zitten op ruim 1000 meter hoog, dus is het ietsje kouder dan beneden. Verder de inmiddels fijngeslepen routine afdraaien, gezond eten en op tijd naar bed (ook in de vakantie)…
Na het eten doe ik nog even een rondje met Sal over de camping. En ja hoor, net als in Canada lopen er hier ook gewoon beesten over de camping 😉 Eerst een ree met een wond op haar achterpoot, ze hinkt een beetje, en dan … een ree met veulentje heeft zich in het gras verstopt en is al snel gespot door de camping gasten (een ree is niet zo bijzonder, met veulen wel). Later op de avond zie ik ze in het donker ook nog over de camping lopen, op weg naar een veilig plekje om te slapen (denk ik). Er zitten ook beren in de buurt, die we helaas niet zien. Alles wat ook maar iets naar eten riekt moet worden opgeborgen in een bear-proof locker. Op straffe van $80 boete per item, want ze willen niet dat de beren mensen gaan associeren met eten. Daarnaast zitten er eekhoorns en racoons die gewoon je spullen kapot knagen als ze denken dat er iets te halen is…
Wat we wel die avond zien zijn glimvliegjes die als een soort mini-drones met knipper-lichtjes (echt een led zaklamp witte kleur) door de lucht gaan. In eerste instantie dacht ik dat er iets met mijn ogen was, daarna dat ik werd getruct door buitenaardse wezens voordat ik me realiseerde dat dit ‘gewoon’ bij de natuur hier hoort. We hebben op deze plek trouwens nul bereik met de mobielen, geweldig.
De reden dat we hier zijn is de ADA ‘accessible’ Limberlost Trail. Het is alleen super mistig de hele dag, wat niet betekent dat we niet genieten van de ‘hike’, maar het is wel jammer dat we nu geen uitzichten hebben. In de middag chillen we een beetje in de lodge bij de camping en Sal vermaakt zich in het speeltuintje in de buurt. Wat wel fijn is dat hij even wat sociale interactie kan hebben met een ander jongetje van zijn leeftijd. Hij begint zelfs een beetje Engels te praten, haha. Sal is super snel op het kettingen trapje en klimt dus heel snel naar boven. Het andere jongetje is iets ouder en niet zo snel en ik ben daardoor stiekem best trots. Toch wel bijzonder dat je je kind vergelijkt met anderen om te kijken hoe hij ‘het doet’. En we maken een lekker corny foto met ons 3-en door een afbeelding met gaten voor je hoofd.
Als ik die avond ga afwassen schrik ik me een hoedje van de ree met het veulentje dat plotseling naast me staan. Het veulentje komt vrolijk op me afgerend, totdat een onhoorbaar signaal van mama ree aangeeft dat het dichtbij genoeg is, ze omkeren en weer in de nacht verdwijnen. Het ga je goed, kleine ree!
Op zaterdag rijden we richting een hotel in Christiansburg. We doen ons best op de camping, maar even lekker in bad om af te soppen is toch wel lekker. Onderweg naar het hotel komt er nog een melding op de mobieltjes binnen: flash flood warning. Die kennen we inmiddels en gaan voorzichtig verder. Flash floods kunnen zo heftig zijn dat je auto kan worden meegesleurd. We zijn al snel in het hotel, gaan in bad, eten een best wel ok maaltijd van de Chinees aan de overkant van de weg en ‘call it a day’!