De foto’s bij deze post staan hier: https://sidecar-adventures.com/rl_gallery/mammoth-cave/
De Mammoth Cave camping is ‘family friendly’. Veel families met kinderen en Sal heeft al snel een vriendje gemaakt die ‘Johny’ heet. Ze ruilen speelgoed en doen hun 3-jarigen-ding. Ze communiceren met handen en voeten en af en toe een beetje Engels (‘hee daar is nog een firepit‘, kijk een red pickup‘). De woorden ‘graaf-laad-combinatie’ en ‘auto-transport-wagen’ die Sal perfect kan uitspreken worden niet begrepen 😉
Er is een strandje, een springkussen, een zwembad en een paardentrailer vol met hout voor een kampvuur. Daar stelen we even lekker een hele grote berg uit, gna gna. Wat interessant is, is dat ze hier heel erg strikt zijn met zwemmen in het meertje. Elke 15 minuten wisselen de lifeguards en moet iedereen er uit om even te rusten. Er mogen geen gekke dingen zoals rennen en springen, en als je in het waterpark wilt moet je een zwemvest om. Er zal wel een reden voor zijn.
Toen we de Whippoorwill camping verlieten kregen we nog een tip mee: ‘not all people are friendly’. Dat ervaren we hier twee keer. Ten eerste is er hier geen fatsoenlijke mogelijkheid voor mij om de afwas te doen. Alles is alleen met een trapje te bereiken. Een wel-aardige medewerker van het park stelt aan zijn collega-dame voor dat ik in hun keukentje de afwas doe. Helaas voor haar zit zij precies bij het aanrecht en moet ze opstaan. Met veel moeite en een diepe zucht, gevolgd door ‘I guess’, maakt ze plaats. Ze blijft verveeld wachten bij de deur totdat ze haar plek weer kan innemen. Fysieke arbeid is voor veel Amerikanen een uitdaging…
Op woensdag hebben we kaartjes voor een een tour door een grot. We hebben de kaartjes online gekocht maar er is nergens aangegeven dat we tien minuten eerder moeten arriveren om met de auto naar de ingang van de grot te gaan vanaf het visitor’s center. Hierdoor zijn we op tijd (10:30) maar dus te laat. Als we verhaal gaan halen is er geen enkele beweging te krijgen. Geen refund, er is niemand die ons snel naar de cave kan begeleiden en we komen er pas later achter dat de ingang van de grot op de weg van de camping naar het visitor’s center ligt. Ik probeer een van de rangers emotioneel te chanteren maar het mag niet baten. Naar wat lijkt de general manager te zijn komt ons later nog vertellen dat ‘it’s really not possible, the cave is already closed’. Onzin, want we komen er ‘s middags achter dat een groep voor de ‘accessible tour’ echt heel langzaam gaat en we nog minstens 15 minuten hadden gehad om bij de ingang te komen.
We kopen dan maar kaartjes voor de middag en proberen er het beste van te maken in de tussentijd in het zwembad. De tour zelf is aardig, niet heel spectaculair. Wat wel super vermakelijk is (geen leedvermaak bedoeld), is het oudere stel dat tegen het vallen van de avond hun caravan probeert op te zetten op de plek tegenover ons. De vrouw rijdt en de man zit op een stoeltje aanwijzingen te geven. Deze plekken zijn allemaal niet heel horizontaal dus wordt er driftig gerommeld met plankjes. De caravan gaat wel 10 keer van en aan de auto, wordt even zoveel keer heen en weer gereden en crasht uiteindelijk met een harde klap van zijn pootjes. De hele camping schrikt op, maar het stel blijft onverstoord verder gaan, de aangeboden hulp van velen afwijzend. Als rond 21:00 (twee uur verder) de kleinkinderen arriveren staat de caravan en worden ze begroet met een warm ‘I just made your beds!’. Ze moesten eens weten.
Op vrijdag chillen we lekker en rijden in de middag richting Nashville!