Als we na een supermooie tocht aankomen in Flagstaff blijkt dat, zoals verwacht, een soort Jasper, Canada, te zijn. Alleen zaten we daar op de camping en zitten we hier in het ‘Drury Inn Hotel’ waar we supervriendelijk worden ontvangen. Bij de prijs inbegrepen zit gratis ontbijt, buffet en 3 alcoholische drankjes ‘s avonds. Omdat we ‘ADA’ hebben aangevraagd hebben ze wat gegoocheld met de kamer en blijkt dat we zijn geüpgraded naar een suite. Op zich super meegedacht maar het heeft geen bad en slechts 1 kingsize bed. We willen heel graag dat Sal in ieder geval in een eigen bed begint met slapen (los van of hij ‘s nachts bij ons komt liggen) en dat hij in bad kan, dus gaan we ‘terug’ naar een normale kamer met twee queensize bedden en dus een bad. We drinken 1 cocktail.

Als we de de hippie-mobile gaan parkeren leren we hoe hoog we zijn. 7 feet / 213 centimeter. We raken namelijk nét met de imperial de opgehangen buizen. Maar dat geeft niet want daar zijn ze voor bedoeld. ‘s Avonds doe ik de was en raak in gesprek met Ken, de oud-sniper uit het Amerikaanse leger. Hij is gewond geraakt aan zijn rug waardoor hij nu met vervroegd pensioen gaat. Zijn net gekochte RV viel bijna uit elkaar op de Interstate dus is hij verplicht een paar dagen rust te houden in Flagstaff totdat de RV is gerepareerd. Ze moeten nog door naar Virginia, via Graceland in Memphis maar dat wordt nu wel heel hard doorrijden. Het is verbazingwekkend hoe véél miles de Amerikanen op een dag wegknallen, terwijl wij het na max 5 uur wel hebben gezien.

De eerste dag in Flagstaff lummelen we wat rond in het dorp. We gaan naar het visitor center en kopen voor Sal een klein elektrisch treintje met rails en wagonnetjes. De dame achter de balie vertelt ons dat ‘she is sorry that we do not have so much to do for kids’ en ‘let me tell you what we dó have’. Super aandoenlijk, want ze is er oprecht mee aan dat ze toeristen naar buiten het dorp met sturen. Alle activiteiten zijn eigenlijk allemaal buiten het dorp, maar dat is ook heel normaal in deze regio. Je moet niet gek opkijken dat je 80 kilometer moet rijden om bijvoorbeeld een canyon te bekijken. Dat had ik zelf in ieder geval niet bedacht, en ben ik niet gewend in Nederland. ‘s Avonds gaan we lekker het zwembad in, onze surfdude begint het zowaar leuk te vinden in het water (als zijn mama er maar bij is) We drinken 2 cocktails.

Op woensdag staan er twee activiteiten op de agenda. Als eerste rijden we naar ‘Snowbowl’ even buiten Flagstaff. Je kan hier met een skilift, die in de zomer op 30% van de snelheid draait, omhoog naar Humprey’s Peak op 4 kilometer hoogte. We gooien nog even de kortingsbon van de dame uit het vistor’s center er tegenaan en beginnen aan onze 30 minuten naar boven. De mensen zijn super behulpzaam en aardig en we genieten van het uitzicht met heel in de verte de Grand Canyon. De dag is wederom zo gepland dat na de skilift de rockstar in slaap kan vallen in de auto. Na een kleine anderhalf uur komen we namelijk aan in ‘Bearizona’. Deze ‘soort van dierentuin’ heeft beren, buffels en ander wild dat we tot nog toe niet langs de weg of in de parken hebben gezien. Nadat we met de auto door het park zijn gereden parkeren we de auto om nog een ‘raptor-show’ te bekijken, met uilen, valken en andere roofvogels. Maarrrrr… helaas, we zijn 1 minuut te laat en we mogen er dus niet meer in. We kunnen wel langs de kant toekijken. Ja want de security briefing was al geweest in die ene minuut en ‘NO the gate is CLOSED’. Zeker een zusje van Eucalypta! We hebben nu dus heel goed geleerd om overal op tijd te komen! En ja hoor, rijdt je helemaal naar Williams om de beren te zien en wat is dan het mooist. De geitjes. Maar we vinden het prachtig om te zien want Sal maakt enorme stappen op dit gebied. Een paar maanden geleden zou hij het niet gedurfd hebben om een geit te aaien laat staan te eten te geven. Maar nu vindt hij het geweldig en we genieten met volle teugen. We drinken 3 cocktails.

De donderdag staat in het teken van de Cathedral Rock in het Sedona Park. Ik heb niet zo goed geslapen die nacht dus wil eigenlijk een beetje tukken in de auto maar de weg is zoooo mooi. Steeds wisselende soorten steen in diverse formaties en vormen. Slingerend door de canyon, je zou hier dus eigenlijk met de motor moeten rijden. Ons doel is de ‘Crescent Moon Ranch’ waar je de Cathedral Rock kunt bekijken en naar verluid over een accessible trail kunt rollen. Maar dat valt een beetje tegen en gecombineerd met de hitte maakt het dat we er naar zo’n anderhalf uur de brui aan geven. Hannah en Sal spelen wel heerlijk in de creek onder de rock. Als hij wel voor de zoveelste keer deze vakantie als meisje wordt bestempeld besluiten we om op de korte termijn zijn haar wat te knippen. Dat is inmiddels gebeurt en hij ziet er nu heel ‘surf’ uit!

We hebben we honger en gaan op zoek naar iets te eten. We hebben tot nu toe de ‘grote gele M’ en andere fastfood goed weten te vermijden en zoeken dus nu ook een plek met een beetje normaal eten. Dat vindt Hannah in de ‘ChocolaTree Organic Eatery’. Organic én vegan, gezonder kan het bijna niet. Maar het moet gezegd worden, het is super lekker en we genieten van onze hongerige wolf die een bak met op maden lijkende rijst, worteltjes en zijn favoriet van de opvang, humus, naar binnen lepelt. We willen de organic vegan experience geen geweld aandoen en drinken geen cocktails.

We sluiten de dag af in het zwembad en maken ons op voor de tocht naar de Grand Canyon!