Langs de weg van Marfa naar El Paso vallen ons twee dingen op. Ten eerste staat er een ‘Prada showroom’ met schoenen midden in de woestijn, als een soort kunst uiting (je kan er niet in en een paar schoenen kopen). Ten tweede zijn er picknick area’s die zelfs op díe plek, waar je het niet zou verwachten, toegankelijk zijn voor rolstoelers. Dus een verlengde picknick tafel, een rampje naar de tafel, parkeerplek, noem het maar op. Daar kan Nederland nog een puntje aan zuigen. De relevante wetgeving heet ‘ADA’, oftewel de ‘American Disability Act’. We vragen dus inmiddels op de campgrounds ook om een ‘ADA’-accessible plek of in het hotel om een dergelijke kamer. Op het moment dat ik dit schrijf zijn we bijvoobeeld in het Grand Canyon National Park en zitten op de uitverkochte campground ‘Mather’ op een super fijne ADA plek 😉 Oh, langs de weg zien we ook nog een paar ‘Willy Willys’ op zijn Australisch. Kleine zandtornado’s die geen kwaad kunnen maar wel een hoop zand verplaatsen.

In El Paso hebben we een hotel geboekt. Naar verluidt koelt het daar in de nacht niet af, dus dan wordt slapen in de bus een te grote uitdaging. Wel jammer, omdat we een paar dagen later in Flagstaff ook al een hotel hebben, want eigenlijk willen we het liefst kamperen. Wat wel weer leuk is, is dat we het ontbijt gratis krijgen omdat we superlang moeten wachten totdat we in de kamer kunnen. We gebruiken El Paso alleen een beetje om te luieren, aan het zwembad te liggen en super lekker te eten. De eerste avond brengt Über chauffeur Saul (Saa-Oel) ons naar het door de Lonely Planet aangeraadde ‘Crave City’. We zijn precies op tijd en de super aardige bediening maakt een plekje voor ons in het restaurant. Sal eet zich een dikke buik aan de quinoa, Hannah aan een soort chili en ik een supersteak. Ondertussen wordt ons wel 10 keer gevraagd of we ‘ok’ zijn. Jaja, als het niet zo is hoor je het wel! Het kost trouwens niet veel hier!

De serveerster heeft tijd voor een praatje en ik vraag haar hoe dat nu zit met Mexicanen en Amerika en werken en dat wij daar in Nederland een interessant beeld van krijgen. (Iets met een muur) Net als Saul is ze Mexicaans en wandelt gewoon met haar paspoort heen en weer tussen de beide landen om in Mexico te wonen en in de US te werken. Al deze ‘dubbelaars’ spreken vloeiend Spaans en Engels. El Paso heeft een wat roemrucht verleden maar is ‘upcoming’ op het moment. Dat zie je ook in de stad; veel nieuwe gebouwen, het is er schoon in het centrum, cultuur op straat. Er is zelfs een Children’s Museum in aanbouw!

De musea zijn bijna allemaal gratis en de volgende dag wandelen we de 200 meter naar het El Paso museum of National History. Het gaat met name over de historie van El Paso en dat is best leuk om naar te kijken. Helaas is de aandachtsspanne van de rockstar die dag superklein dus taaien we weer af naar het hotel voor een tukje. De middag spenderen we aan het zwembad met een paar broodjes van de Subway. Het is leuk om te zien dat we een jaar geleden in Italië nog heel veel moeite hadden om Sal in het zwembad te krijgen terwijl hij nu best aardig kan zwemmen met zijn vleugeltjes! Er is ook, hoe fijn voor hem, een meisje van zijn leeftijd met wie hij even kan spelen. Al het speelgoed gaat het water in en wie kan het dan van de bodem opduiken? Precies, papa. Helaas hebben het meisje en haar moeder last van iets dat we vaker zien in de US: het lijkt voor veel Amerikanen schier onmogelijk om langer dan 15 minuten hetzelfde te doen. Dus ‘lekker even een uurtje in de speeltuin’ is er echt niet bij, na 15 minuten zijn ze weer op weg naar het volgende. Als je de tv ziet hier weet je wel hoe dat zou kunnen worden gevoed: 2 minuten heel druk praten en inhoud, 3 minuten reclame, etc. etc. ’57 channels and nothing on’, zong Bruce Springsteen ooit!

De mensen bij de receptie zijn best kundig over de lokale eettentjes en we maken een korte avondwandeling naar Park Tavern. We pakken nog wat straat-performances mee en gaan lekker tukken want de volgende ochtend is het tijd voor de WK vrouwen finale die hier om 9:00 ‘s ochtends begint. We krijgen de bar voor onszelf tijdens het ontbijt inclusief het enorme flatscreen en zien de oranje leeuwinnen helaas verliezen. De volgende ‘echte’ bestemming is Flagstaff, maar de reis daar naartoe verdelen we over 2 dagen. Het is nu op naar het Coronado RV Park in Alpine, Arizona (niet te vergissen met Alpine, Texas, waar we de halve finale keken!)