De foto’s bij deze post staan hier: http://sidecar-adventures.com/rl_gallery/christiansburg/
Op 8 juni rijden we naar Christiansburg. We hebben daar een paar dagen gepland in een hotel om een beetje op te frissen en naar de ‘Feast and Frolic at the Farm’ (https://mtnsofmusic.com/feastival/) te gaan. We moeten de planning iets aanpassen want het blijkt dat we ons vergist hebben in de datum. Het is 11 juni, niet 10. Dit betekent dat we een dag langer blijven in deze stad die onder andere in de buurt de Virginia Polytechnic Institute and State University huist (in Blacksburg). Het hotel is lekker schoon, ik ga gelijk met Sal in bad om ons even af te schrobben en daarna gaan we al snel een kijkje nemen bij het ‘Texas Road House’ aan de overkant om iets te eten.
Dat was iets te makkelijk gedacht. Het is er stampvol (want zaterdag) en je kan dan niet reserveren. Blijkbaar is het eten goed, dus we vragen of we de dag daarna wel kunnen reserveren. Dat kan, soort van, dus gaan we op zoek naar een alternatief. Dat vinden we in de ‘Panda Express’, een tent met Chinees eten. Het smaakt best ok. Overigens zie je dit vaker, op een kleine oppervlakte ongeveer alle merken ‘fastfood’ bij elkaar. Ze hebben geen drive-tru maar wel een bizar systeem dat je parkeert voor de deur, dan belt en je bestelling doorgeeft en dan wacht tot je eten naar je auto wordt gebracht. WTF! Als het te lang duurt voor een dame in een geparkeerde auto wurmt ze zich zuchtend en steunend uit de auto en loopt naar binnen. Daar wordt ze opgevangen door degene die de bestelling heeft opgenomen die zich nota bene verontschuldigd voor het feit dat het niet op tijd bij de auto was. In onze ogen (hier volgt een mening) de luiheid ten top.
Op zondag gaan we op zoek naar een plek om te spelen voor Sal. Wat we dachten dat iets was blijkt een daycare te zijn, dus daar kunnen we niet terecht. We besluiten om naar de film te gaan in de buurt van het hotel: ‘The Secret Life of Pets 2’, ook leuk voor volwassenen! We zitten in 1 meter brede leren stoelen die helemaal onderuit kunnen, wauw! Daarna gaan we even lekker het zwembad in. Het personeel doet zijn uiterste best om de til-lift aan het werk te krijgen maar krijgt het niet voor elkaar. Ze zijn er een beetje mee aan, maar ik vind het prima zo; ik kom er wel in en uit. 100 verontschuldigingen verder vinden ze toch de afstandsbediening en de accu voor het apparaat maar ook dat blijkt niet te werken. Wij zijn inmiddels klaar met badderen en maken ons op voor de Texas Road House. Dat blijkt het wachten waard te zijn geweest. Na een zeer goede steak en pasta taaien we met een volle buik af richting het hotel.
Na lang zoeken vinden we op maandag een plek in Blacksburg waar we de rockstar kunnen uitlaten. Helaas begint het te regenen en zoeken we de dichtstbijzijnde Starbucks om onze plannen te herzien. Die vinden we in ‘Bounce Roanoke’. We moeten er even voor rijden (45 minuten) maar dan bevinden we ons in een klein springkussen paleisje, waar we tot aan sluitingstijd blijven. De maaltijd eten we bij de ‘Red Lobster’, wederom lekker eten.
Op dinsdag staat dan de lang verwachtte ‘Feast and Frolic’ at the Farm (FFF) op ons te wachten. Maar niet voordat we ‘Orlando’ hebben ontmoet in het speelpark dat nu wel droog blijft. Deze gepensioneerde man klust er nog een beetje bij in een restaurant om zijn inkomen een beetje op te poetsen. ‘I earn an extra $400 every two weeks’, zegt hij. ‘But I wanna do the work of the Lord’ voegt hij er aan toe. Zoals zovelen hier is hij diep gelovig en is hij bijna niet te verstaan. Hij laat mij nog een app zien op zijn telefoon waarmee hij de tijd doorkomt; kleurplaten maken door cijfertjes in te kleuren. Hij tikt fanatiek op zijn telefoon, zelfs ik mag even!
Daarna worden we als helden onthaald bij de FFF. ‘We have even got guests from Amsterdam!’. Het lijkt een soort charity event te zijn op een fantastische maar niet meer in gebruik zijnde koeienfarm. We schuiven aan bij best leuke mensen die op de eerder genoemde university hebben gewerkt en kletsen het diner weg. Al snel volgt de band, het square dansen en lokale biertjes. Er is zelfs begeleiding voor het dansen! De omgeving is prachtig en de tijd gaat snel. Om 22:00 worden we wel ‘weggejaagd’ door de bardame maar we moesten toch gaan rijden.
We hebben besloten om ‘s nachts de langere tocht te maken richting Nashville, dus rijden we in 1 ruk door naar ‘Jellystone Mammoth Cave’. De tocht van ruim 600 kilometer gaat voorspoedig en we komen een beetje brak maar ok aan om 4:00 in de ochtend. Gelukkig is het ons gegund om tot 10:00 te kunnen slapen, dus zijn we niet super brak!
Zelfde park