De foto’s bij deze post staan hier: http://sidecar-adventures.com/rl_gallery/cherry-hill/

Na een voorspoedige rit komen we aan op het Cherry Hill RV park. Dit park, dat lichtjes wordt overbevolkt door mensen van een zekere leeftijd met heel veel spullen op wielen (RV’s, golfkarretjes, Jeeps acter RV’s, motoren, …) heeft ook een achteraf weggestopt plekje voor simpele kampeerders zoals wij. Ha, gezellig, pal aan de snelweg. Er zijn ook ‘Glampods’, een soort Hobbit huisjes met alleen 4 bedden er in. Ziet er best gezellig uit. We zijn hier eigenlijk maar om 1 reden, en dat is dat we de dag erna naar Washington kunnen met de metro. Als ik met Sal naar de speeltuin rol krijg ik nog een compliment uit een auto toegeworpen: ‘there’s always room for you in my book’, wat denk ik slaat op het feit dat ik als rolstoeler met mijn zoon gewoon op een camping ben. We hebben boodschappen gedaan dus al snel staat het eten te pruttelen en gaan we lekker tukken.

We hebben in Nederland van een schaatsmaatje van Hannah metro kaartjes gekregen en die kunnen we gebruiken om op te laden en al snel zijn we onderweg van het ‘College Park’ station naar ‘Archives’ in het centrum van Washington. We zijn een beetje laat aangekomen maar toch spenderen we een uurtje bij een Starbucks om de rockstar even te laten slepen in zijn buggy. Daarna doen we een wandeling door Washington, een verademing ten opzichte van New York. We concentreren ons met name rondom de National Mall, nadat we door de tuin van de National Gallery Of Art Sculputre zijn gegaan (https://www.nga.gov/visit/sculpture-garden.html, met name het Liechtenstein huis vond ik te gek). We pakken een glimp van de White House mee, wat helaas is afgesloten voor bezoek.

Wat we wel nog meemaken is een ceremonie ter nagedachtenis aan D-Day, waar op het moment dat wij aankomen Anne Frank wordt genoemd. Een schril contrast met de recente uitspraken van aanstaand FvD senator Toine Beukering die het over de Joodse ‘makke lammetjes’ in de Tweede Wereldoorlog had. Bah. In de US hebben ze zeer veel respect voor de ‘veterans’. Iets dat ik eerst een beetje overdreven vond, maar als je er goed over nadenkt wel begrijp. De US levert wel een significante bijdrage aan, om het maar even zo te noemen, de wereldvrede. (Naast dat oorlog voeren ook economisch interessant is voor de US uiteraard). Veterans krijgen korting op van alles en nog wat, van verzekeringen tot toegang tot events. Dit betekent niet dat alle vets het goed hebben, we zien er ook wel op straat die het er minder goed vanaf hebben gebracht en bedelen en ‘pronken’ met hun veteran-zijn. Net doen alsof je een vet bent is strafbaar, dus ga ik er maar vanuit dat ze echt zijn.

We zijn rijkelijk laat terug nadat we bij de Home Depot nog planken hebben gehaald om op het zand / grind te leggen als we op een camping zijn. Rollen in die materie is ondanks mijn dikke banden toch niet echt heel fijn en moet niet tot frustratie gaan leiden. Op deze manier kan ik in ieder geval makkelijk bewegen van onze keuken naar de picknick tafels.

We hebben een buurman gekregen, genaamd Bob. Bob kwam mij op de eerste avond al een handje geven en zat verlegen om een praatje bleek achteraf. Ik had dat niet zo door want was bezig met campings zoeken aan de westkust en hield hem een beetje af. Als hij de volgende ochtend weer heel aardig gedag komt zeggen is Hannah degene die hem een beetje ‘omarmt’. Bob heeft een heel verhaal met zich mee en vraagt ons of we geen zin hebben om voor $500 een camper van hem te kopen. We hebben wel het idee dat Bob al vroeg op de ochtend iets te veel aan een joint heeft gezogen want hij lijkt zo stoned als een garnaal. Wat hij hier precies in de buurt doet blijft schimmig, iets met gardening. De auto waar hij in rijdt en slaapt heeft hij gekregen in ruil voor een klus. We krijgen een fles kinder shampoo die zijn vrouw van ‘coupons’ heeft gekregen.

In de avond wordt het nog gekker; als Hannah gaat tanden poetsen staat Bob’s auto met de motor en lichten aan bij de visvijver. Bob hangt half uit de auto en is niet meer goed aanspreekbaar. Hij friemelt wat met zijn hengel alsof er een stukje aas aan een haakje moet, of een loodje aan de lijn. Als Hannah vraagt hoe het gaat is het enige dat hij kan uitbrengen ‘stressed’. Er lijkt geen gevaar voor gekke dingen te zijn dus laat ze hem maar. Dat was tevens ook het laatste wat we van hem hebben vernomen.

Volgende ochtend: op naar Shenandoah!