De foto’s bij deze post staan hier: http://sidecar-adventures.com/rl_gallery/bryce/

Donderdag 18 Juli starten we aan de korte tocht van zo’n 2.5 uur naar Ruby’s Inn RV Park & Campground nabij het Bryce National Park. We rijden highway 89 af, welke ons wederom trakteert op schitterende landschappen. We lijken wel op de maan beland; roze, bruin, geel, gekartelde rotsen en gladde, ronde vormen. Gravel duinen en zandstenen rotsen, het is een lust voor het oog.

We zijn inmiddels in Utah en rijden naar Kanab door het ‘Grand Staircase-Escalante National Monument’, vlakbij de grens met Arizona. Ik lees in de Lonely Planet dat het percentage Mormonen in Utah super hoog is en dat zien we ook aan de vele kerken in de dorpjes. Pas toen de Mormoonse kerk (theoretisch) het ‘hebben’ van meerdere vrouwen niet meer toestond mocht Utah, dat ooit onder Mexicaans bewind stond, toetreden tot de United States.

Eigenlijk wordt je een beetje ‘murw’ van al dat natuurschoon langs de weg maar gelukkig is deze highway zo divers en interessant dat we weer bij de les worden gehaald. We hebben deze keer géén plek gereserveerd op Ruby’s Inn Campground, wat bij aankomst een soort one-stop-shopping plek blijkt te zijn. Je kunt dus, zoals wij hebben gedaan, je camper neerzetten en dan 5 nachten later pas weer gebruiken. Bij de receptie vertellen ze ons dat we beter maar eerst 2 nachten kunnen boeken en daarna bijboeken omdat de meeste mensen na een nachtje al weer weg zijn. Dat doen we dus en al snel gaan we op zoek naar een mooi plekje. We hadden al stiekem een rondje gedaan over de campground om iets beter geinformeerd te zijn over hoe de camping er uitzag, maar de plekken die we zagen zijn dus de … gereserveerde plekken.

Maar we vinden een super chille spot, met schaduw van bomen en de mogelijkheid om onze tarp goed op te hangen tegen de zon. De rest van de routine is inmiddels wel bekend, maar voor de zekerheid: hout en boodschappen halen, koken en eten, fikkie stoken, slapen.

Op vrijdag gaan we Bryce Canyon ontdekken. We nemen de shuttle bus het park in en een pinnige dame rijdt ons richting het ‘Sunset Point’. We lopen de laatste meters naar de rand van de canyon en worden getrakteerd op wéér een ander landschap-schouwspel. Allemaal ‘pilaren’, alsof iemand met druipsteen heeft zitten spelen en lukraak wat heeft neergezet.

Het mooie is dat je ook de canyon ín kan over een super steil pad (de Navajo Loop Trail). Ik durf de eerste twee stukken wel aan, met een railing en hulp, maar daarna is de railing weg en wordt het echt te gevaarlijk om naar beneden te gaan. Hannah en Sal lopen wel door en al snel zie ik ze tussen de rotsen doorlopen. Sal vindt het prachtig en hij loopt heel dapper en zelfverzekerd mee. Op een zeker moment zie ik een paar super fitte Franse gasten naar boven komen en grijp mijn kans. Met twee man duwen ze me omhoog, wat ze als een kleine training beschouwen.

Daarna lopen we met zijn drieën over de ‘Rim Trail’ naar het Sunrise Point. Inmiddels zijn we ook Amelie en Vincent weer tegengekomen die we uitnodigen om de dag daarna mee te gaan naar de rodeo en het vuurwerk van Pioneer Day (https://en.wikipedia.org/wiki/Pioneer_Day) te bekijken. Er staat een soort van halve afspraak op dat moment.

De zaterdag spenderen we bij het zwembad totdat we onze opwachting moeten maken bij de rodeo. We moeten zelfs nog een beetje rennen om op tijd te zijn. Bij de ingang worden we welkom geheten door een dame die zegt ‘if they don’t move over then just call Christa’, wat duidt op de mensen die blijkbaar lekker veel ruimte op de bankjes willen hebben. Al snel weten we waarom Amelie en Vincent niet naar de rodeo zijn gekomen; het is niet lief voor de dieren waarop wordt gereden. Het plaatje is wel prachtig, de rodeo arena met op de achtergrond de majestueuze bergen, de zon die onder aan het gaan is en de cowboys en -girls die op de paarden rijden.

In verschillende ‘booths’ maken in de eerste ronde de volwassen hengsten hun opwachting. Ze bokken en springen, want er zit een band om hun edele delen heen. De cowboy moet het dus zo lang mogelijk zien vol te houden nadat de booth open is. Na 8 seconden is de run voorbij en wordt er ook gescoord op stijl. Wij zijn eigenlijk altijd voor ‘het dier’ maar moedigen de cowboys wel aan. Als de cowboy er af is gevallen of gestapt moeten ze nog die band loskrijgen. Dat lukt niet altijd even snel en dan krijgen we mooie strijd te zien tussen vaak meerdere cowboys te paard en het loslopende dier. Wat een power zit er in die beesten!

Na de hengsten is het de beurt aan … de kleine mensen op deze aarde. Inimini mensjes van misschien pas 3 jaar oud gehuld in cowboy en -girl kostuum komen de booth uit op … schapen! Sommigen worden nog geholpen door hun vader en worden er afgehaald voordat ze vallen, maar andere smurfjes maken toch echt wel een harde smakkerd. Het publiek klapt nóg harder dan bij de volwassenen, want deze kinderen zijn echt wel stoer hoor! Als de schapen niet hard genoeg lopen drukken ze zelfs driftig de sporen in de zijkant van het beest!

In de ronde daarna is het de beurt aan de pubers op de kalveren, een ronde die niet zo heel spectaculair is mede doordat de kalveren soms gewoon de booth uit lopen, in plaats van te bokken. Er volgt een bericht van Amelie dat het eten bijna klaar is en we taaien af voordat we (denken we) de ronde met de bulls hebben gezien. Maar eigenlijk is dat geen gemis want net als in Fort Davis is dit gewoon vermaak over de ruggen van de beesten heen.

Het geheel werd overigens aan elkaar gepraat door een enorme droogkloot die in het hokje boven de arena de rodeo van commentaar voorzag, inclusief het iedereen laten opstaan voor de vlag en de ‘Star-Spangled Banner’, het volkslied. Ik doe nog net mijn hoed af, maar weiger mijn hand op het hart te leggen.

We eten met Amelie en Vincent en de kinderen, waarna om 22:00 het vuurwerk begint. Best cool, want we hebben vanaf de camping perfect uitzicht. Ruim 20 minuten knallen en lichtjes. Als het afgelopen is, is de hemel helder en kunnen we een enorme sterrenhemel bekijken, geweldig.

Over zondag en maandag kan ik kort zijn, toen hebben we lekker een beetje rustig aan gedaan en nog aan de overkant van de weg ijs gehaald en foto’s gemaakt in zo’n ‘ding met gaten voor je hoofd’. We zijn trots op onszelf dat we hier vijf nachten hebben doorgebracht, de was hebben gedaan, goed hebben gegeten en vooral hebben uitgerust. Dat was mede te danken aan de heerlijke nacht temperatuur van ongeveer 10 graden, alles in de buurt hebben en het feit dat we al 10 weken op reis zijn.

Op naar Zion National Park!