Een kleine sprong omdat het nu nog vers in het geheugen ligt en het er even uit moet. Een paar woorden vooraf:1) we zijn dankbaar dat we deze reis kunnen maken en2) elk noemen van volkeren is niet racistisch bedoeld.Na een mooie tocht kwamen we gisteren aan in Tennant Creek, een aardig dorpje in het midden van Australie. De dame bij de receptie van de camping wees ons een aantal opties om te gaan eten (dat hadden we wel verdiend na een paar dagen hardcore maar super kamperen).

De chinees, WOKSUP, klonk goed. ‘Sfeer van de grote stad, lekker eten’. Even geen dikke steak maar gegrilde varkensstukjes, bamboe, garnaaltjes en rijst. De sfeer was inderdaad metropolitisch en vol goede moed bestelden we loempia’s en dim sum vooraf. De loempia’s waren goed te doen, maar het eerste hapje dim sum bleek een voorbode van iets zeer slechts: een grote bal gehakt met een halve dode zee aan zout er doorheen gemixt, omvouwen met een taai stuk deeg. Op een bedje van verse prei, dat dan weer wel. Anderhalve bal dim sum bleef liggen, waarvan een halve in een servet. Wat volgde was, voor Hannah, een halve kilo nauwelijks gebakken rundvlees in jelly saus, waardoor het meer een blik kattenvoer leek.Ik had zelf heel hoopvol varken besteld en zag de krokante, licht roze gemarineerde stukjes met op sommige plekken subtiel aangebrande randjes al voor me (omdat dat zo hoort). Maar ook ik werd getrakteerd op een berg ondefinieerbare rotzooi waar een varken, een bamboeplant en een zwarte bonen struik een zinloze dood voor waren gestorven. En de rijst dan, hoor ik jullie vragen? Die werd verpest door de aanwezigheid van direkt uit een blikje gemieterde snotgarnalen. Niet vers, niet even lekker in de knoflook gebakken, no nothing.Tot onze stomme verbazing stond er na afloop een blanke kokkin aan onze tafel die vroeg of we de restjes mee wilde nemen. NOT! Een verdere glimp in de keuken onthulde dat de andere kok ook geen aziatisch uiterlijk had, en dat dus alleen de gastheer voorouders in China had maar dat juist hij niet de kookkunsten had laten zien die een restaurant nodig heeft. Ik ben in Amsterdam nog geen Chinees tegen gekomen met een blanke kok, en nu weet ik waarom. Die 50 euro hadden we beter aan de Royal Austalian Flying Doctors kunnen doneren…