We hebben geen hele kleine rit voor de boeg op weg naar Los Angeles. Over de bijna 300 miles gaan we zeker zonder stoppen ruim 4 uur doen, dus stoppen we halverwege bij Peggy Sue’s Diner. (http://www.peggysuesdiner.com/) Je waant je even een beetje in de 50’s. Het eten is hier weer eens véél en van ok kwaliteit, maar het personeel is super aardig, ook voor de Fransen achter ons die zich maar nét verstaanbaar kunnen maken.

We rijden over Interstate 16 en dat is, leren we later, eigenlijk een truck-snelweg. Het is er dus mega druk met inhalende trucks en zig-zaggende auto’s die daar dan maar een beetje tussendoor moeten zien te komen. Het schiet dus eigenlijk ook voor geen meter op. We zijn op weg naar, naar verluidt, een mini AirBnb lokatie in Sawtelle, ten noordwesten van Los Angeles. Sawtelle is een van de vele kleine dorpjes waar Los Angeles uit bestaat. Als we aankomen moeten we even zoeken naar de manier waarop we binnen komen maar staan dan al snel in … 12 vierkante meter huis met een stapelbed, een mini keuken en een badkamer. Van binnen is is super schoon, buiten is het een beetje groezelig met konijnenkeutels en andere troep die rondslingert. Helaas is de beloofde dochter des huizes (van 4) de dagen dat wij er zijn niet thuis, dus het gehoopte speelmaatje voor Sal is er niet. Dat hadden we gelukkig niet verteld…

We droppen onze spullen en fatsoeneren ons voor een heus diner bij Duco en Katrin, die ik nog ken uit Amsterdam maar die ongeveer 8 jaar geleden naar LA zijn verhuisd. Ze vertellen honderduit over hun leven, hoe het gaat in de US qua sociale voorzieningen (niet aanwezig), studie (heel duur, $50.000 / jaar), wonen in Santa Monica (niet te betalen) en werk (dat moet je dus heel veel doen). Als je aan de goede kant zit is het leven heel mooi, in een zeer innovatieve omgeving waar veel nieuwe bedrijfjes worden gestart. Zij werken beiden in de marketing rondom de recente gelegaliseerde cannabis markt, een interessant domein waar de US ‘voor’ lijkt te lopen op Nederland. Met name de medicinale toepassingen zijn hier zeer populair.

Het is in LA super lekker weer, niet te heet, niet te koud en we ontbijten aan het strand bij Perry’s Beach Café om 11:00. We hebben het niet eerder gered, maar het is prima zo. Sal vermaakt zich prima in het zand en wij genieten van het feit dat we de coast-to-coast hebben gered (met nog wel flink wat miles voor de boeg uiteraard!) Als Hannah en Sal even bij het water zijn en ik op een bankje zit, komt een van de vele dropouts naast me op de grond liggen, Michael Francis.

Hij vertelt me een bizar verhaal over hoe hij in 1989 in Amsterdam in een drugsval is gelokt door een aantal Colombianen, bijna werd veroordeeld voor cocaïne transport maar ter nauwer nood aan een gevangenis straf wist te ontkomen. Daarna is het eigenlijk nooit meer goed gekomen met hem. Hij is na 4 jaar in het leger gestopt en leeft nu al weer heel lang van zijn minieme toelage. Hij woont in een soort hotel met allemaal lotgenoten, maar er is een jobboard en hij kan de dag daarna aan de slag als ophaler van de vele elektrische scooters die je hier kunt huren. In eerste instantie legde ik onze spullen wat opzij, maar het gesprek kende een hele mooie kant. Hij komt me zelfs een beetje water uit de oceaan brengen. Als hij weg gaat schudden we elkaar de hand. Ik ben even in de war of hij nog iets wilde hebben, maar dat leek oprecht niet het idee van zijn bezoek. Het ga je goed, Michael!

Daarna ‘strollen we down the boulevard’ richting Venice Beach. Hier wemelt het van de ‘zwervers’, daklozen, thuislozen, druggies, gekkies, mediums, reiki behandelaars, tarot kaart leggers, waarzeggers, bandjes, winkeltjes (we eten ijs, uiteraard), skaters, fietsers, scooters en uiteraard toeristen zoals wij. Helaas is ‘Muscle Beach’ gesloten op het moment maar we worden iets verderop getrakteerd op een hoop mooie dingen in de half-pipe. Van 4 jaar oud tot 50, alles doet zijn ding op de skateboards. Sal ligt te slapen in de buggy, dus kunnen we makkelijk even blijven kijken. Die avond eten we bij ‘Thai Vegan’, een beetje vage tent met lekker eten.

We krijgen het op dinsdag niet voor elkaar om wél voor 11 te ontbijten, wat we in ‘OP’ doen. Een soort beach club met odes aan oude strandwachten midden in Santa Monica. Als we naar buiten gaan spreekt een ongelooflijk arrogante eikel ons aan en vertelt ons dat hij ‘way ahead of us’ is met drie kinderen en dat we ‘a strategic choice’ moeten maken voor Sal door hem al vroeg met golf in aanraking te laten komen omdat daar ‘big money’ in te verdienen is. Ik heb het gesprek met Michael nog in mijn achterhoofd en denk daarnaast ‘het interesseert me helemaal niks wat Sal wordt, als hij maar gelukkig is’. Ik ben te verbaast om te reageren, Hannah weet nog even met hem te praten, maar na een kort ‘goodbye’ rijden we al snel richting … het Hollywood Sign dat je vanaf de Griffith Observatory goed kan zien.

Dat laatste is leuker dan het sign en we spenderen een uurtje binnen. We moeten in LA uit al het moois kiezen en rijden nog richting de Hollywood Walk of Fame via een speeltuin om Sal even uit te laten. Nou ja, fame, het lijkt wel of iedereen hier een ster op de stoep heeft liggen, zoveel zijn het er. We rijden expres door de stad terug en maken ons op voor de reis op woensdag naar Sequoia. We gaan de laatste week kamperen in!