Na een kleine drie uur rijden arriveren we op de Wahweap RV & Campground. Nog onwetend wat ons te wáchten staat maar vol spanning over wát ons te wachten staat boeken we een extra nachtje. We denken namelijk dat we die tijd wel nodig hebben voor Horseshoe Bend, Lake Powell, Lone Rock, Antelope Canyon en al dat andere moois dat Page ons te bieden heeft. De normale kampeerplekken zien er niet zo super uit dus besluiten we een echte RV plek te nemen. Die is iets duurder maar wel vlak. We raken bevriend met Amelie en Vincent en hun zoontjes Lucienne en Marceaux die ongeveer dezelfde reis in dit deel van het land maken maar dan supersnel. Dagje hier, dagje daar.

Sal is al snel verdwenen in de huge camper die ze hebben gehuurd en probeert nu zo goed en zo kwaad als het gaat met een Frans jongetje te communiceren. Echte vriendschap overwint alles en ze doen lekker hun ding. Ze gaan dus wel de volgende dag weer weg maar dat vinden we niet erg want dan kunnen we hun plek mooi nemen, die nog enigszins iets van schaduw heeft. Want, wat is het hier heet en wat zijn er weinig schaduwplekken. Ik wordt er letterlijk chagrijnig van dat je nergens aan de zon kan ontsnappen, maar we hangen zo goed en zo kwaad als het gaat de tarp op en gaan dineren.

Dan gebeurt er voor de eerste keer deze vakantie het onvermijdelijke. We zijn Sal kwijt. Ik heb hem de hippie-mobiel in zien gaan en hem er niet meer uit zien komen maar toch is hij nergens te bekennen. We zoeken en roepen, schakelen de quad van het resort in, ook Vincent zoekt mee, we denken een kind te horen huilen, rennen daar naar toe maar dat is Sal niet, rennen weer terug totdat Vincent zegt (lees met een Frans Engels accent): ‘Iessnt hie not hieden in ze car?’ / ‘Isn’t he hidden in the car?’. Wel, dat kán bijna niet want daar heb ik gekeken en zo groot is de lelijkste RV op de highways van de US echt niet. Maar toch, als ik bij de deur sta en ‘Sal’ roep, hoor ik daar ergens van onderen de verlossende woorden ‘ik ben gestopt’ (ik heb me verstopt). En ja hoor, uit een inimini holletje bij de bank komen de blonde haartjes weer tevoorschijn. Je wordt in 5 minuten 10 jaar ouder.

We maken ook op deze camping met bijzonder brakke WiFi kennis met wat we de ‘signaal zoeker’ hebben gedoopt. Er loopt iemand met een laptop en een mobiel schijnbaar ergens achteraan, maar wat dat is, is onzichtbaar. De signaal zoeker ziet geen mensen of RV’s om zich heen, maar alleen de streepjes van het WiFi signaal. Als er een streepje bijkomt blijft hij staan, doet even snel iets op mobiel of laptop en haast zich dan naar de volgende plek waar het signaal op dát moment het beste is. Zeer vermakelijk, omdat de signaal zoeker zo met zijn aandacht bij de streepjes is, dat hij gewoon over de plekken heen lijkt te lopen. Aan het einde van de tocht haast hij zich naar zijn eigen plek om daar nog te socializen met zijn vrienden.

Tot hier het vermakelijke deel. Onze eerste missie is het bekijken van de Horseshoe Bend, maar niet nadat we hebben geïnformeerd of de Antelope Canyon, die heel erg mooi schijnt te zijn, nog een beetje toegankelijk is. Het antwoord van de man achter de kassa is: ‘yes, if you bring two friends that can drag you through the sand’. Ok, dat gaat hem dus niet worden maar we boeken tickets voor Sal en Hannah voor die middag, waarna we naar de Horseshoe Bend rijden. Hannah gaat eerst even polshoogte nemen nadat we $10 hebben afgerekend voor het parkeren (ze rekenen hier letterlijk voor elke scheet die je laat geld) en besluit dan dat ook dit feestje niet doorgaat. Helaas zijn we net iets te vroeg in het seizoen gekomen want ze zijn van plan om dit jaar de rolstoelopgang af te maken. Ook een charme offensief van Hannah naar de EHBO ranger op de quad om mij even naar boven te rijden mag niet baten. Gelukkig hebben we de foto’s nog…

Nadat we wat inkopen hebben gedaan bij de Walmart eten we even in de schaduw van een hotel bij 46 graden Celsius een broodje. De melk wordt letterlijk binnen een uur zuur… Het plan is dat ik ga wachten bij de MacDonalds als Sal en Hannah naar Antelope Canyon gaan. Ik doe daar 2.5 uur over een kleine milkshake (op de calorieën letten hier!) en bij terugkomst vraag ik hoopvol ‘hoe was het’, gevolgd door ‘vertel me alsjeblieft dat ik echt niet mee kon’.

Helaas pindakaas, er was een he-woman genaamd Rosie die iets zegt als ‘yeah I just drag those wheelchairs along, no problem’ Bummer, de frontoffice en de mensen in het veld hebben duidelijk niet zo vaak met elkaar te maken gehad… Maar het was wel fantastisch voor Hannah en Sal, met veel mooie foto’s, die van Rosie op specifieke plekken met zelfs specifieke filters (‘use filter number three!) van de iPhone moesten worden gemaakt…

Inmiddels zijn we wel verhuisd naar plek F16 die heeeel veel beter is qua zon. De volgende ochtend is dat goed te merken want we hebben ook de flower-power-van in de schaduw van een andere RV gezet. Op die manier houden we het een kwartier langer uit qua slapen en een kwartier langer qua ontbijten. Echt geen grap als het om 8:30 al 30 graden is… Maar we gaan lekker onder de douche en stoppen de rockstar in het bij de Walmart gekochte make-shift-bad en wassen onder luid protest zijn haren. Het hele proces duurt lekker lang maar alles is beter dan buiten zijn in de zon.

Op die woensdag (17 Juli) maken we een klein ritje naar Lone Rock, hebben dan overleg over de te varen koers en besluiten dan om het niet langer af te wachten en twee nachten eerder naar Bryce te vertrekken, waar het overdag 30 is en in de nacht 10. Gewoon maar een beetje in de auto zitten met de airco aan is echt niet leuk. Maar, net als in de Grand Canyon, redden we de woensdag want we hebben een ‘scenic cruise’ over Lake Powell geboekt.

Onze Navajo-kapitein-dame begint met de opmerking dat ze heel erg moe is, net als de Navajo-boots-vrouw en dat ze allebei altijd heel erg ver moeten rijden naar hun werk. Oh ja en ze moest iets vertellen over zwemvesten maar ze wist niet meer zo goed hoe je daar bij kon komen en oh ja ze moest nog iets vertellen maar dat weet ze niet meer en ach laten we maar gewoon gaan varen want de boot is gekeurd door de US coastguard en er kan toch niks gebeuren maar we wachten overigens wel op een nieuwe boot…

Ze is wel super kundig met het 70 KM/H varende schip en vertelt veel over wat we allemaal zien. Wat we nog niet wisten is dat Lake Powell (waar we op varen) het op 1 na grootste door mensen gemaakte stuwmeer in Amerika is (op Lake Mead na). We hebben natuurlijk wel de stuwdam gezien die energie opwekt, want daar moeten we overheen naar de camping, maar nog niet de link gelegd met het meer zelf. De stenen lijken allemaal zo broos, dat het een wonder lijkt dat het niet allemaal in elkaar valt. Je ziet de rand van het hoogste punt van het water, dat al een tijdje niet meer is gehaald en er groeien hier zowaar groene planten. We zien trouwens erg weinig dieren! Sal vermaakt zich met de limonade automaat en als we weer aan de wal zijn ontwijken we de gemaakte toeristen foto’s (echt zonde, het is allemaal al klaar gemaakt in een plastic zakje, wat nu zo de prullenbak in gaat)…

Met een goed gevoel sluiten we Page af en tukken de laatste warme nacht in Wahweap. Op naar de normale temperaturen in Bryce!