Van New Braunfels naar onze volgende bestemming, El Cosmico in Marfa, is een heel best eind. Er staan ons 400 miles te wachten (650 km) door het Texaanse niemandsland met wat verdwaalde ranches en zowaar de eerste koeien. We nemen onze trouwe vriend de Interstate 10 West om 6:15 in de ochtend en rijden met een best ok temperatuur de eerste paar uur. Daarna wordt het lekker warm buiten, zo’n 38 graden.

We splitten de reis deze keer op in drie delen. Het laatste deel van de reis (30 miles) moet wachten totdat we in Alpine, TX, in ‘Harry’s Tinaja’ de halve finale van het WK Vrouwen voetbal hebben gekeken. Ongeveer halverwege de eerste helft breekt buiten de pleuris uit. Wederom een berg regen waar je u tegen zegt, met hagel en onweer. Opeens een flits, direct gevolgd door een harde klap, en het beeld is weg. Niemand kijkt er van op, wij kijken via een brakke internet verbinding nog wat op de mobiel en na een kleine 10 minuten is er weer beeld op het grote scherm. We zijn uiteraard de vreemde eenden hier en krijgen veel aandacht. Hoera, we winnen, ‘may the best team win on Sunday!’ Het beste team won, maar dat waren helaas niet onze oranje leeuwinnen…

Na de wedstrijd rijden we nog een half uurtje richting El Cosmico in Marfa. El Cosmico (https://elcosmico.com/) is een camping met yurts, tipi’s, omgebouwde trailers en de gelegenheid om te kamperen. We willen van de laatste gebruik maken echter, er mogen geen auto’s op het terrein. We krijgen het aanbod om op de parkeerplek te verblijven. Dit is echter zo’n stenen bende dat dat niet een optie is. Dan bedenken we ons dat we in een hippie-auto rijden. Bij de receptie doet Hannah de ultieme charmeer poging door mijn rolstoel te mixen met de looks van onze auto. Het werkt! We mogen met onze bus een plekje nemen naast een van de omgebouwde trailers.

Dit aanbod is echter niet doorgekomen bij de general manager, die Hannah even later toeschreeuwt dat ‘there are no cars allowed on the premise!’. Deze aanval staat haaks op het gevoel dat El Cosmico je moet geven; ‘yoga vega budha zen chill met je blote voeten in het gras lekker bio danza jezelf zijn’ (mening) De dame herstelt zich en nadat Hannah heeft uitgelegd dat we een dealtje hebben gesloten is het allemaal weer opgelost.

Het terrein is enorm groot en het duurt even voordat je de charme ervan inziet. Op dit immense terrein staat eigenlijk heel weinig en daar moeten we even aan wennen. Maar het is allemaal mooi aangelegd, verlichte paadjes, een keukentje met schaduw, douches en toilet. En er is zelfs een podium, waar in een latere post nog iets over gaat worden verteld.

4 Juli is uiteraard een nationale feestdag én de verjaardag van buurmeisje Jet. Nadat we Jet iets te luidruchtig hebben toegezongen in de WhatsApp tijdens het relax onderdeel van de yogales op het podium (Sal doet ook even de plassende hond, die ze bij de yogales op de opvang krijgen), rijden we richting het dorpje Fort Davis (Google Maps: Fort Davis, TX) alwaar het feest van de eeuw die dag gaat plaatsvinden.

Het is geweldig (niet sarcastisch bedoeld) en we genieten van de kneuterigheid van het geheel. Stel je een dorpje voor midden in de woestijn, met een dorpsplein met honderd huizen er omheen. Er is een brandweer, een sheriff en een courthouse. Om dat courthouse heen staan kraampjes met eten en snuisterijen. Er zijn allerlei activiteiten:

Goat roping. Er staat 1 geit in een hok vast en twee mannen ernaast met een lasso. Een van de mannen stapt op een buis die de geit vrijlaat. Dan hebben ze ongeveer 5 meter om het dier met de lasso te vangen en terug te slepen naar het hok. Dat lukt af en toe maar heel vaak niet. Het lijkt een soort competitie te zijn, maar het gekke is, het is allemaal doodstil. Niemand moedigt aan, niemand klapt, niemand zegt een woord, ook de mannen met de lasso’s niet. Geen ‘oeh’ of ‘ah’ als het toch bijna lukt. Eén van de mannen draagt een gun op zijn riem en een dikke snor. We gaan er maar van uit dat dat de sheriff is… Eén voor één worden de geiten met een elektrische stok richting het hok geduwd. Als dit in Nederland te zien zou zijn zouden de dieren-welzijns-organisaties op hun achterste benen staan…

Cornhole Competition. Dit is serious business. In wederom een competitie moeten twee teams vanaf een meter of 15 zakjes met mais in een gaatje gooien. Dat is echt niet zo makkelijk als het lijkt, tenzij je net als Sal het zakje oppakt, naar het gat rent en het zakje er in stopt. We zien verschillende technieken van gooien en strategie, want je gooit met beide teams naar hetzelfde gat. En je raadt het al; het is wederom doodstil. Na de wedstrijd hebben we het zelf geprobeerd en echt niet zoveel zakjes in de gaten gekregen!

Salsa contest. Nee niet de dans, maar het sausje. Er staan wel 30 bakjes met salsa in de kleuren rood, geel, groen en bruin. Ze worden beoordeeld op smaak en pittigheid. Er is dus een prijs voor de meest pittige en dat is te merken aan een van de juryleden die rood aanloopt bij een van de bakjes. Na de jurering mogen we zelf proeven, lekker hoor! Oh, en er is dus niemand die oplet wat er gebeurt, behalve wij.

Muziek. De lokale red-neck-met-gitaar zingt zijn liedjes waarvan er één echt opvalt; een adoratie van Trump, een liefdesverklaring aan een wolf in schaapskleren. ‘I hope you don’t mind me playing this song’. Doe je ding hoor.

Maar, het aller-aller-aller-mooiste, wie we onmiddellijk in onze harten sloten, was de man die het allemaal aan elkaar praatte. Een pezige verweerde kerel die overduidelijk al een tijdje daar in de woestijn woont en een saxofoon om zijn nek heeft. Hij zegt ‘the children can still entertain themselves over there and stimulate the left side of the brain’ en ‘in a few minutes we will announce the winner of the salsa competition’ en ‘I will play some songs for you now on the saxophone’ en ‘Oh, the clock strikes three’.

We sluiten een wederom geslaagde dag af met een biertje op de camping, waar we nog een ‘tamales’ krijgen van een Mexicaan die daar ook zit. We babbelen wat, spelen ook daar cornhole en taaien af richting onze hippie-bus.

Op naar El Paso!