In eerste instantie wilde ik er niks over schrijven, maar het is een te triest verhaal om (jullie) niet te onthouden. We besluiten namelijk als we uit Houston wegrijden om wat spullen zoals de cowboy laarzen en overtollige kleding terug te sturen naar Nederland. Dat scheelt minstens één koffer slepen en we gaan toch nog wel spullen kopen. USPS (United States Postal Service) hebben wij verkozen tot de winnaar; zij mogen proberen onze spullen zonder invoerrechten langs de douane te krijgen in Nederland.
Wij zijn toerist, wij weten niet precies hoe het gaat in de USA en willen gewoon een doos met spullen naar een ander adres versturen. Hoe simpel kan het zijn? Maar de uiterst chagrijnige dame achter de balie wil ons niet vooraf vertellen wat het gaat kosten, dus doen we een schatting. Maar wij rekenen in kilo’s zoals de rest van de wereld maar zij in ounces en pounds (en feet en miles en inches maar dat snappen we inmiddels) dus gaat die schatting helemaal de mist in. Maar dat is niet zo erg.
Want naast ons staat een man die een brief moet versturen, ik denk aangetekend. Hij krijgt van Eucalypta de Heks de envelop, het label en een rol tape. De man vraagt om een schaar. Die krijgt hij niet en ik vraag hem of hij mijn mes wil lenen, dat altijd onder mijn rolstoel hangt. Grote ogen bij de andere wachtenden als ik het ding tevoorschijn tover en aan hem overhandig. Niet geheel raar want het mes is in totaal zo’n 25 cm lang, en wordt binnen dit soort gebouwen als wapen beschouwd. Maar wij zijn inmiddels zo door-gekampeerd dat ik dat niet echt meer door heb. Eucalypta ziet het gelukkig nog niet, maar de man blijkt een afwijking aan zijn handen te hebben waardoor hij vreselijk trilt. Ik sta in dubio want wil hem helpen, maar wil hem niet beledigen. Hij zegt tegen Eucalypta dat hij het thuis verder gaat plakken en tot ziens. Ik voel me slecht dat ik hem niet aangeboden het samen te doen.
Maar Eucalypta en het dream-team-from-holland zijn nog niet klaar met elkaar want:
- We moeten een Amerikaans adres als afzender gebruiken voor als het mis gaat. We geven maar het adres van Yogi op en hopen er het beste van
- De doos mag niet aan de onderkant ‘over elkaar zijn gevouwen’ want dan kan het uit elkaar vallen
- Het blijkt dus allemaal veel zwaarder te zijn en de kosten dus hoger
- En het moet GOED worden dicht getapet met de gratis priority tape waar de eerder genoemde man zo’n moeite mee heeft en DAN ZIET EUCALPYTA HET MES en zegt ‘that I cannot bring that in here and put that away and no I cannot give you scissors and PUT THAT AWAY’
Uiteraard denk ik nu ‘stik er maar in’ en geniepig snijden wij de stukken tape en maken de doos dicht. We kunnen niet al te vervelend gaan doen want Eucalypta moet onze doos nog wel verzenden! Als de doos dicht is maak ik dat ik wegkom met Sal, waardoor Hannah het proces met zachte hand en een hoop geduld kan afmaken. Inmiddels weten we van de tracking dat de doos in Amsterdam is.
Misschien wel met wat wratten-schaafsel, een gifkikker en vleermuizen-oortjes er in, met de speciale groeten uit Houston…