Op vrijdag 28 Juni rijden we zo’n drie uur richting het door Duitsers gestichte New Braunfels. Wat ook opvalt is dat we hier meer Mercedes en BMW zien rijden dan in de rest van het land. We rijden het grootste deel van de reis over onze goede vriend de Interstate 10 totdat we een voor ons tot nog toe onbekende wegsoort tegenkomen; een ‘Farm to Market Road’. Geasfalteerde maar kronkelige en wat smallere wegen waar je nog steeds 90 km/uur op mag rijden. Maar je komt er geen kip tegen, af en toe een kleine ranch of wat huisjes bij elkaar en de scenery is prachtig. We zijn nu in ‘Texas Hill Country’ en dat is te merken. Veel glooiende heuvels, nog steeds veel groen, strak 35 graden met af en toe een knalwitte wolk. En heel soms een lokale bui die uit het niets lijkt te komen en na 5 minuten weer ophoudt.

De door ons gekozen Yogi Bear camping met zwembad en skelters blijkt een goede keuze te zijn. We hebben een plek tussen twee enorme RV’s dus onze hippie-bus valt lekker weg. Niet echt gezellig maar op deze camping wel nodig want de andere plekken zijn niet makkelijk toegankelijk. We chillen nog wat in het zwembad en eten een, wederom, best lekkere pizza! Onderweg zijn we vergeten om boodschappen te doen dus nemen we het er maar van, plus, als bonus komt de pizza op een groene Yogi Bear frisbee. Goed voor de oog-hand-coordinatie!

Op deze cmaping maken we ook kennis met de klassieke ‘red-neck’ Texaan (hier volgt een mening). Doet niet aan zonnebrand en is dus op een spierwitte zonnebril afdruk na totaal rood verbrand, net als zijn kinderen. Is luidruchtig met hoge BMI, net als zijn kinderen. Is lomp en grof in de mond, net als zijn kinderen. Doet niet aan sociaal gedrag met vreemden maar zoekt onmiddellijk de collega-red-neck op bij het zwembad. Draait tot laat in de avond harde Amerikaanse muziek, waar zijn kinderen met een grote bek dan over zeggen dat het zachter moet omdat ze willen slapen. We hebben er van genoten.

Maar, ook hier, de Mexicaan-Texaan. Draait ook zijn muziek iets te hard, maar dan alles over ‘corason’ en ‘amor’ en ‘Maria’. Zitten het liefst in het zwembad (dus niet er naast) met wat drinken of met de hele familia rond de BBQ bij de dikke RV. Groeten je ‘s ochtends vriendelijk en vragen hoe het met je gaat en wat je plannen zijn, geven nog wat tips voor onderweg en zetten nog een zak met ongebruikte boodschappen (plus 15 bananen) op je tafeltje neer als ze uiteindelijk besluiten toch alvast naar huis te gaan. We hebben er van genoten.

Na een dagje chillen rijden we op zondag richting Austin, waar we een city tour hebben geboekt met een kleine 6 andere mensen in een Mercedes busje. Wederom een goede keuze want Austin blijkt niet echt een centrum te hebben dus lopend zou je nooit zoveel kunnen zien als we nu doen. Onze gids Ashley is kundig en woont al geruime tijd in Austin en rijdt ons langs het Capitool, de universiteit, het stadspark, kunst, musea, interessante kleine winkeltjes met grote namen als klant, de pied-a-terre van Elijah Wood, bekend van ‘The Hobbit’. En aan het einde een ijsje bij een echte Austin food-truck. In de haast om de tour af te maken vergeten we én Pip (Sal’s never-to-loose knuffel) én de Space Shuttle bij het oh zo schattige bankje waar Sal aan zat. Hier komen we achter in het visitors center dus haasten we ons terug naar de food truck. En oh what a joy, beiden liggen nog op de grond. Een klein drama is afgewend.

De dag daarna bezoeken we New Braunfels alwaar Hannah een pedicure doet en ik met Sal wederom onze favoriete hangout van de vakantie, het Children’s Museum bezoek.

Op dinsdag rijden we naar San Antonio, waar we de Alamo bezoeken, een bijna heilig stuk Texas wat heeft dienst gedaan als kerk, fort, wapenopslag, winkel, nederzetting en noem maar op. Texas heeft een best interessant verleden ‘wie zijn eigenaar was’ en dat is te merken. Net als in Utrecht heeft San Antonio een soort werfkelders maar het interessante is dat je hier ongeveer 30 mile kan afleggen over een pad langs het water. Wij doen een rondvaart over een klein deel met een best grappige gids en we bezoeken het Briscoe Western Art Museum (op dinsdag na 16:00 gratis en laat het dat nu net zijn) In een van buiten aftans gebouwtje eten we hier nu eens geen steak maar lekker aziatisch en taaien af om op tijd in bed te liggen voor de ongeveer 9 uur durende reis naar Marfa, diep in het zuidwesten van Texas. We rijden de volgende ochtend om 6:15 weg, maar niet voordat een eigenwijs vosje ons gedag heeft gezegd op de camping.

El Cosmico, here we come!