De foto’s bij deze post staan hier: http://sidecar-adventures.com/rl_gallery/whippoorwill/
Op zaterdag 1 juni komt rond een uur of 11:00 een (hoogstwaarschijnlijk) Mexicaanse taxidriver ons ophalen midden in NYC. Hij spreekt moeilijk Engels en als we hem het adres laten zien (in Jersey City, buiten Manhattan) vraagt hij nog even of we het zeker weten. ‘Yes, we are sure’. Het Google maps plaatje laat namelijk een verlaten industrie terrein zien. Wat nu volgt is de allerlaatste opmerking over $$$ in Amerika: we moeten voor een stuk van ongeveer 20 kilometer een schamele $90 betalen. Maar daarvoor zitten we wel in een zwarte Lincoln Navigator, toch wel een vrij brute machine! Als we aankomen probeert hij de prijs nog naar $100 te verhogen maar Hannah lacht hem vriendelijk weg. Bedankt en nu wegwezen.
Gelukkig zijn we de eerste die hun auto komen ophalen want het duurt best even. Ik heb in Nederland wat dingen moeten regelen om de huur te kunnen betalen van de auto en dat gaat in eerste instantie niet goed omdat ze geen Maestro accepteren. Met samengeknepen billen en wat truken met credit cards komen we er en na zeer behulpzame en geduldige uitleg van Escape Camper Vans gaan we op pad, richting Ocean City, New Jersey. Onderweg komen we allemaal namen tegen die ik herken uit liedjes van Bruce Springsteen; Atlantic City, Asbury Park, Freehold Township, ‘The Shore’, etc. De rit gaat door de ‘Garden State’ New Jersey en dat is te zien; heel veel groen, veel water. Ook ontdekken we dat deze staat het leuk vindt om elke 10 miles een tol hokje neer te zetten waar je dan $1 moet betalen, ipv kaartje trekken en dan betalen aan het einde. No stress, we hebben de tijd.
Op camping ‘Whippoorwill’ (een soort vogel) staat bijkomen van NYC een beetje op het programma. We moeten een beetje wennen aan de auto en alle features ontdekken die onze hippie-flower-power-scooby-doo-machine ons te bieden heeft. En dat zijn er een boel: rijden, slapen op een breed bed, zitten, koelkast, koken op een twee-pits gasformuis en heel veel opbergruimte voor onze spullen. We merken al snel dat we veel bekijks hebben en krijgen vaak complimenten. Ook al is het niet helemaal het model dat we hadden verwacht (we hebben een vrij nieuwe ipv het gehoopte oudere model) zijn we toch wel blij met een auto die ons als het goed is de komende 8000 kilometer gaat vervoeren. Maar wat doe je als man als eerste op de camping? Juist, je maakt vuur, en je leert je zoon hoe dat te doen. Sal helpt driftig mee met de rubber hamer terwijl ik met de in 2017 in Canada gekochtte bijl het hout hak. Al snel stijgt de rook en de geur van het eerste vuur op; het kamperen is begonnen!
De volgende ochtend ga ik met Sal naar het zwembad en probeer hem te verleiden om in het water bij me te komen. Hij is nog niet overtuigd zoals tijdens de wintersport, dus blijft hij langs de kant hangen. Als tenslotte de lifeguard komt, word ik, hoe Amerikaans, verzocht om toch vooral niet met een kind van 3 met zwemvleugels (if he gets tired they will slip of his arms) aan de kant van de grote pool te verblijven. Yeah yeah. Als Hannah zich bij ons voegt kan ik even mijn 1km trainen voor de City Swim van September 😉
Net als in NYC zijn de mensen hier heel aardig en bieden gevraagd en ongevraagd advies. Ze vragen zich vooral af hoe we toch aan deze camping zijn gekomen want het is toch echt wel een beetje een local campground. Er staan veel, heel veel, hele grote campers met allerlei uitbouwsels er omheen. Terassen, tuinen, veranda’s, alsof ze er nooit meer weg willen. In de hoek van de camping vinden we nog een grappige plek met allerlei borden, teksten, spreuken etc (zie foto).
Op zondag gaan we ook wat extra kampeerspullen halen bij de Walmart. Wat een winkel is dat, je kon er bijna alles krijgen. Het is maar goed dat we een tarp hebben gekocht om tussen de bomen te spannen want we worden in de avond getrakteerd op een ‘flash flood’ regen. Ik heb nog nooit zoveel regen in zo’n korte tijd uit de hemel zien komen, tijdens het bekijken van Google Maps komt er zelfs een waarschuwing aan de onderkant van het scherm daar over. Het is snel weer over en we kunnen rustig slapen in onze van.
Maandag bezoeken we de boardwalk van Ocean City. Een best wel chille plek aan de oceaan met een immense boardwalk met midget golf, eten, spel automaten, winkeltjes, pizza en dat alles dan 50 keer (50 keer pizzeria, 50 keer midget golf, etc) Het is super lekker weer en moeten uitkijken dat we niet verbranden. Op aanraden van de buren op de camping eten we pizza bij ‘Manco en Manco’ en sluiten de dag af met een laatste ritje in het amusement park.
Dinsdag inpakken en op naar Cherry Hill / Washington!